ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 112 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

Ακριβώς 112 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο ενός ανδρός που έδωσε στην κυριολεξία τα πάντα για την πατρίδα και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Ένας γνήσιος ευπατρίδης, ο οποίος άφησε πίσω του τα πλούτη και την οικογένεια του για να τρέξει να σώσει τη Μακεδονία μας που τότε σφάδαζε υπό το ζυγό των κομιτατζήδων. Δε δίστασε στιγμή να αρπάξει το ντουφέκι του και να φωνάξει στα χιονισμένα της Μακεδονίας μας βουνα, <<ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ>>.Μοναδικός ως προς τις ικανότητες του στον ανταρτοπόλεμο, καταφέρνει καίρια πλήγματα στους δυνάστες του ελληνισμού και ταυτόχρονα προκαλεί πανικό στον αιώνιο εχθρό, τον φερμένο από τα βάθη της μογγολικής στέπας. Συνεπικουρούμενος από μία μεγάλη μορφή της μάχιμης πτέρυγας της Εκκλησίας, το Γερμανό Καραβαγγέλη, δημιουργεί ένα θρύλο γύρω από το όνομα του που εκείνη την περίοδο, για λόγους ασφαλείας είναι το γνωστό <<Μίκης Ζέζας>>. Εξάλλου δε λείπουν από την παράδοση τα δημοτικά τραγούδια και τα ποιήματα στα οποία μνημονεύεται με το ψευδώνυμό του. Δυστυχώς όμως η προέλαση του θα σταματήσει στις 13 Οκτωβρίου του 1904, όταν έπειτα από προδοσία θα πέσει νεκρός, χωρίς αυτό να σημάνει φυσικά και το τέλος του απελευθερωτικού αγώνος.Κοιτώντας κανείς τη σημερινή κοινωνία και συγκρίνοντας τους ανθρώπους εκείνης της εποχής με τους συγχρόνους νεοέλληνες ως προς το ήθος και το φρόνημα σίγουρα απογοητεύεται. Η σημερινή εικόνα είναι αποτέλεσμα της δημοκρατικής απαξίωσης κάθε μορφής αγωνιστικής δράσης, κάθε μορφής καλλιέργειας ενός ακλόνητου στρατιωτικού φρονήματος και εμφυσήσεως της αγάπης προς την πατρίδα.Από την άλλη πλευρά, εμείς οι Έλληνες εθνικιστές δεν έχουμε το δικαίωμα να πτοούμαστε. Μια παροιμία αναφέρει ότι όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι, τόσο πιο γρήγορα θα ξημερώσει. Ας προχωρήσουμε έχοντας ως οδηγούς μας μορφές σαν κι αυτή του Παύλου Μελά. Η Ελλάς διαθέτει αρκετούς ήρωες καθώς και σελίδες δόξης γραμμένες με χρυσά γράμματα, για να διαγράψει ιστορικά οποιοδήποτε έθνος, οποιαδήποτε φυλή κι οποιοδήποτε στράτό πέρασε ποτέ από αυτή τη γη. Έχοντας ως Υπέρμαχο Στρατηγό μας την Υπεραγία Θεοτόκο θα βαδίσουμε κάποια μέρα απελευθερωτές και θριαμβευτές συνάμα, εκεί που οι Θρύλοι συνυπάρχουν με την Ιστορία και την Πίστη. Απ' τη Μακεδονία μας στη Θράκη. Κι από 'κει ολοταχώς με τις ερπίστριες να ακούγονται μανιασμένες για την Πόλη των ονείρων μας...ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 104 ΕΤΩΝ Ο ΥΠΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ 21ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΑΤΤΑΚΟΣ

Έφυγε από την ζωή το απόγευμα του Σαββάτου 8 Οκτωβρίου σε ηλικία 104 ετών ο Στρατηγός και υπαρχηγός της 21ης Απριλίου Στυλιανός Παττακός. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή από τους συντελεστές της 21ης Απριλίου, Υπήρξε ένας άξιος Έλληνας επαναστάτης ο οποίος συμμετείχε σε αρκετά πεδία των μαχών που έδωσε η πατρίδα μας (στο έπος του 40, συμμοριτοπόλεμο και άλλα) Ήταν Υπουργός Εσωτερικών και αντιπρόεδρος της Εθνοσωτηρίου επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, ο οποίος έδωσε το παρόν σε αρκετά εγκαίνια από τα έργα που πραγματοποίησε η 21η Απριλίου ενώ ήταν και από τους πιο στενούς συνεργάτες του Γεωργίου Παπαδοπούλου. Πέθανε φτωχός και αμετανόητος όπως πραγματικά πρέπει να είναι οι Έλληνες αξιωματικοί, κάνοντας το καθήκον δια την Πατρίδα αφήνοντας παράλληλα και πλούσιο συγγραφικό έργο σχετικά για τα έργα και ημέρες της 21ης Απριλίου αλλα και για τον Στρατηγό των Στρατηγών Οδυσσέα Αγγελή. Σήμερα κάποιοι που ονομάζονται δημοκράτες στο όνομα της περιβόητης δημοκρατίας έχουν γίνει πάμπλουτοι. Ο Σύνδεσμός μας είχε την χαρά να τον επισκεφτεί πρίν 4 χρόνια στο φτωχικό του σπίτι στα Πατήσια και όχι στα βόρεια προάστια όπου διαμένουν κάποιοι κατά τα άλλα δημοκράτες, κατασκευής του 1930. Η κηδεία του σύμφωνα με πληροφορίες του Συνδέσμου μας και ύστερα από επιθυμία του ιδίου και της οικογένειας του θα γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του στο χωριό Αγία Παρασκευή Ρεθύμνου κατά πάσα πιθανότητα την Δευτέρα 10 Οκτώβριου ή την Τρίτη 11 Οκτωβρίου, προς μεγάλη ευχαρίστηση του προδοτικού και αμαρτωλού πολιτικού συστήματος αφού εάν γινόταν η κηδεία του στην Αθήνα χιλιάδες θα ήταν οι Έλληνες που θα τον συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία. Είμαστε σίγουροι ότι ο Στρατηγός μας θα βρίσκεται στην αγκαλιά του ουράνιου Πατέρα μας και κοντά στους άξιους συναγωνιστές του της 21ης Απριλίου Γεώργιο Παπαδόπουλο, Νικόλαο Μακαρέζο, Νικόλαο Ντερτιλή, Οδυσσέα Αγγελή, Ιωάννη Λαδά, Μιχαήλ Ρουφογάλη, Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο και άλλους. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει. Στρατηγέ μας ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος δεν πρόκειται να σε ξεχάσει ποτέ. Στην επόμενη εκδήλωση που θα πραγματοποιήσουμε θα κρατηθεί και ενός λεπτού σιγή εις μνήμη του μεγάλου Στρατηγού μας. Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις ἐνδοξότερες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένης με «Ἡρώων καὶ μαρτύρων αίμα», ἀνδραγαθίες και ολοκαυτώματα. Οι πρωταγωνιστές του προέρχονταν από ολόκληρο τον Ελληνισμό.   Ωστόσο, το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο γηγενής πληθυσμός της Μακεδονίας, ο οποίος όχι μόνο αγωνίστηκε αβοήθητος για τριάντα περίπου χρόνια να διαφυλάξει την ελληνικότητά του από τις διάφορες εχθρικές προπαγάνδες, αλλά και συμπαραστάθηκε με θέρμη και αποτελεσματικότητα στους Μακεδονομάχους που έσπευσαν από κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδος ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ στη Μακεδονία για να πάρουν μέρος στην ένοπλη φάση του Αγώνα, στα χρόνια 1904-1908.
     Η Μακεδονία όπως και η λοιπή Ελλάδα, γέφυρα ανάμεσα σε δύο ηπείρους και σε δύο θάλασσες, με τεράστια στρατηγική και πολιτική σημασία, όταν πια άρχισε να κλονίζεται η κυριαρχία της Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στην Χερσόνησο τοῦ Αἵμου, έγινε το μήλον της έριδος μεταξὺ των Μεγάλων Δυνάμεων.  Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον έδειχνε η Ρωσία, η οποία αισθανόταν ζωτική την ανάγκη να βγει στη Μεσόγειο. Έτσι, από την εποχή της Αικατερίνης της Μεγάλης ακόμα, εξεγείροντας διαρκώς τους ομόδοξους Έλληνες επεδίωκε να τους θέσει υπό την κηδεμονία της, για να γίνει με αυτόν τον τρόπο ο φυσικός κληρονόμος του λεγομένου Βυζαντίου στὴν Χερσόνησο τοῦ Αἵμου και τη Μικρὰ Ασία.  Όμως μετά το 1856, η Ελλάδα ξέφυγε από τη σφαίρα επιρροής της.
     Ἔκτοτε η Ρωσία εστίασε τις προσπάθειές της στην εθνική αφύπνιση του σλαυικού στοιχείου της Βαλκανικής, με το οποίο εκτός από το ομόδοξο, τη συνέδεε θεωρητικὰ και το όμαιμον.  Μετά την κρατική αποκατάσταση των Σέρβων, η ρωσική εξωτερική πολιτική επικεντρώθηκε σταδιακά στην ενίσχυση της βουλγαρικής συνειδήσεως, στην αυτονομία της βουλγαρικής εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και στη δημιουργία βουλγαρικού κράτους. Χωρίς αμφιβολία, σημαντικότερο γεγονός στάθηκε το Σχίσμα της βουλγαρικής εκκλησίας το 1870, η οποία ονομάσθηκε πια Ἐξαρχία.
     Ἐν τῷ μεταξύ, στην από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γῆ τῆς Μακεδονίας, οι υπόδουλοι Έλληνες δεν είχαν πάψει να εκδηλώνουν την απόφασή τους να συμμεριστούν τη μοίρα του υπόλοιπου Ελληνισμού. Αυτό έδειξαν άλλωστε και οι αγώνες και οι θυσίες τους κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1821, με τον Εμμανουήλ Παπά καὶ τὸν Νικοτσάρα, και της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας, το 1822, με τον γερο-Καρατάσο, το Γάτσο, το Ζαφειράκη και τον καπετὰν Διαμαντή. Το ίδιο συνέβη και με τις απελευθερωτικές προσπάθειες στη Μακεδονία κατά τον 19ο αιώνα, όπως π.χ. η επαναστατική κίνηση στη Χαλκιδική το 1854 και στην περιοχή του Ολύμπου το 1878. Ἐν τούτοις, παρά τις προσπάθειες αυτές, η Μακεδονία παρέμεινε υπόδουλη.
     Αλλά η δημιουργία της βουλγαρικής Εξαρχίας αποτέλεσε τη βάση για την προβολή των βουλγαρικών διεκδικήσεων και στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο, διεκδικήσεων που οξύνθηκαν κυρίως μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Ηγεμονίας, το 1878. Η βουλγαρική προπαγάνδα από εξαρχικούς δασκάλους και ιερείς στα μακεδονικά χωριά απέβλεπε στην ισχυροποίηση των βουλγαρικών θέσεων στην Μακεδονία. Γιατί τα χρόνια εκείνα οι διακρίσεις των πληθυσμών στη νευραλγική αυτή περιοχή των Βαλκανίων δεν γίνονταν με βάση την εθνική τους ταυτότητα, αλλά τη θρησκευτική τους επιλογή.  Εξαρχικός ή Σχισματικός σήμαινε Βούλγαρος και Πατριαρχικός ή Ορθόδοξος σήμαινε Έλληνας.
     Για πάνω από τριάντα χρόνια ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της Μακεδονίας, με μοναδικά όπλα το σχολείο και την εκκλησία (τα οποία ο ίδιος συντηρούσε), πάλεψε για να μην αποκοπεί από τις ρίζες του, την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό. Ο ιερέας και ο δάσκαλος αναδείχθηκαν στα χρόνια εκείνα τα ισχυρότερα στηρίγματα του χειμαζόμενου Γένους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα αποτελέσματα της βουλγαρικής προπαγάνδας. Οι Μακεδόνες, ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι, έμειναν με πείσμα προσκολλημένοι στο Πατριαρχείο, διατηρώντας γρηγορούσα την ελληνική τους εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό και οι σλαβόφωνοι εξαιτίας της φανατικής τους προσήλωσης στην ελληνική ιδέα ονομάστηκαν από τους Βουλγάρους προπαγανδιστὲς Γραικομάνοι, δηλαδή μανιακοί Έλληνες.
     Ὅταν οι Βούλγαροι διαπίστωσαν, ότι δεν μπορούσαν να επιβληθούν με ειρηνικά μέσα, σταδιακά, από το 1895 και εξής, πέρασαν στη βία των όπλων, ἐξαπέστειλαν τοὺς κομιτατζῆδες. Η στροφή αυτή έγινε ὑπὸ το αδιάφορο βλέμμα των Τούρκων, που ἐφήρμοζαν την πολιτική του “διαίρει και βασίλευε”. Τέλος, τον Ιούλιο του 1903, στην περιοχή της βορειδυτικής Μακεδονίας, οἱ Βούλγαροι κήρυξαν την ψευτο-εξέγερση του Ίλιντεν (τῆς ἡμέρας τοῦ Προφήτη Ἠλία στὰ βουλγαρικά), για να προβάλουν δήθεν το Μακεδονικό Ζήτημα στην Ευρώπη, αλλά με απώτερο σκοπό να ενσωματώσουν τη Μακεδονία στο βουλγαρικό κράτος, με την ίδια μέθοδο που είχαν προσαρτήσει, λίγα χρόνια πρωτύτερα (1885) την Ανατολική Ρωμυλία. Επιλεγμένοι τους στόχοι υπήρξαν τα ελληνικὰ βλαχοχώρια Κλεισοῦρα Καστοριᾶς, Κρούσοβο Πελαγονίας (στὰ σημερινὰ Σκόπια) και Νυμφαίο Φλωρίνης, τα οποία, αν καταλαμβάνονταν θα παρέλυε –πίστευαν οι Βούλγαροι- κάθε μορφής αντίσταση. Αλλά οι Τούρκοι σύντομα πέρασαν στην αντεπίθεση και έτσι η επανάσταση του Ίλιντεν έσβησε σαν πυροτέχνημα. Τραγικά θύματά της, ωστόσο, υπήρξαν κυρίως οι Έλληνες, που σφυροκοπήθηκαν άγρια πρῶτα από τους Βουλγάρους και ἔπειτα από τους Τούρκους.
     Όμως, παρά την αποτυχία της ψευδοεπανάστασης του Ίλιντεν, η Μακεδονία είχε κατακλυστεί από βουλγαρικά σώματα κομιτατζήδων. Ο Ελληνισμός μάτωνε ἀπὸ τὶς λίμνες τοῦ Βίτσι μέχρι τὸν Ἁλιάκμονα.  Ὅποιοι δὲν ζητοῦσαν «αὐτοβούλως» Βούλγαρο παππᾶ καὶ δάσκαλο, σφάζονταν. Και τότε το θαύμα έγινε. Από τα σπλάγχνα του μαρτυρικού λαού της Δυτικής Μακεδονίας, που του είχαν σωθεί όλα τα αποθέματα καρτερίας, ξεπήδησε η αντιστασιακή φλόγα. Πρωτοπόροι στον Αγώνα στάθηκαν ο Ίων Δραγούμης, γραμματέας του ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι, και ο Μητροπολίτης Καστοριᾶς Γερμανός Καραβαγγέλης. Από το 1902 ο Ίων Δραγούμης κατηχούσε, εμψύχωνε, όριζε διοικητικές επιτροπές σε πόλεις και χωριά και οργάνωσε τη “Μακεδονική Άμυνα” στην περιοχή Μοναστηρίου (βουλγαριστὶ Μπίτολα, στὰ σημερινὰ Σκόπια). Ο Καστορίας Γερμανὸς από τη δική του πλευρά συγκρότησε τα πρώτα αντάρτικα σώματα Δυτικομακεδόνων ενόπλων, με αρχηγούς τον καπετὰν Κώττα από τη Ρούλια και το Βαγγέλη Στρεμπενιώτη (ἀπὸ τὰ Ἀσπρόγεια Φλωρίνης).  Ὁ Ἀρχάγγελος τῶν Κορεστίων, μὲ ὅπλο Μάνλιχερ στὸν ὦμο, βαρὺ πιστόλι Μάουζερ καὶ μαχαίρι στὴν μέση, λάτρης τῆς σκοποβολῆς, παραλλαγμένος καὶ ἔφιππος στὸ ἀραβικὸ ἄλογό του, διέτρεχε τὴν περιφέρειά του, προσπαθῶντας μὲ τὸ καλό, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ζόρι ἂν χρειαζόταν, νὰ ἐπαναφέρῃ τὰ χωριὰ στὸ Πατριαρχεῖο.  Οἱ δεσμοὶ ποὺ δημιούργησε μὲ τοὺς ντόπιους ἦταν ἀκατάλυτοι.  Τέτοιους Μητροπολῖτες θέλει ὁ λαός!
     Αλλά και η κοιμισμένη ως τότε Αθήνα αφυπνίστηκε. Την Ἄνοιξι του 1904 στάλθηκαν μυστικά στη Μακεδονία τέσσερις παράξενοι ζωέμποροι. Στην πραγματικότητα ήταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Ανάμεσά τους και ο Παύλος Μελάς, με το ψευδώνυμο Πέτρος Δέδες. Ο Μελάς ξαναγύρισε στη Μακεδονία τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου με δικό του αντάρτικο σώμα, ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονομάτων των δύο παιδιών του. Οι Μακεδόνες τον δέχθηκαν σαν ελευθερωτή. Ο λαός σιγά–σιγά αναθάρρησε. Και όταν στις 13 Οκτωβρίου του 1904 το βόλι τον έρριξε νεκρό στη Στάτιστα (σημ. Μελάς), έγινε εθνικό σύμβολο και πέρασε σαν ήρωας στην αιωνιότητα. Γιατί ο θάνατός του, αντί να αποθαρρύνει, θέριεψε τον Αγώνα. Τότε, από κάθε μεριά της ελληνικής γης, από τη Βόρειο Ήπειρο ως την Πελοπόννησο, τὴν Κρήτη και την Κύπρο, άρχισαν να καταφθάνουν γενναίοι Μακεδονομάχοι, που αποθανατίστηκαν με τα θρυλικά πλέον ψευδώνυμά τους: Bάρδας, Ακρίτας, Μπούας, Κόρακας, Ἄγρας και άλλοι. Οι Μακεδόνες καπετάνιοι –Νταλίπης, Πύρζας, Γιαγκλής, Κύρου, Μίγγας, Κουκουτέγος- τους δέχθηκαν με ενθουσιασμό και συνεργάστηκαν στενά μαζί τους.
Παράλληλα στην Αθήνα το Μακεδονικό Κομιτάτο, στελεχωμένο από άνδρες όπως ο Στέφανος Δραγούμης καὶ ο Δημήτριος Καλαποθάκης, προσπάθησε να διαφωτίσει την ελλαδική και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για όσα συνέβαιναν στην Μακεδονία και για τους κινδύνους του Ελληνισμού.  Καθοριστική υπήρξε η συμβολή στον Αγώνα και των αμάχων Μακεδόνων όλων των ηλικιών, των φύλων και των κοινωνικών τάξεων. Χωρικές ζύμωναν το ψωμί των Μακεδονομάχων, έπλεναν τα ρούχα τους και έδεναν τις πληγές τους. Στις πόλεις επιτροπές κυριών, οργανωμένες σε φιλόπτωχα σωματεία συγκέντρωναν εφόδια. Απλοί χωρικοί ἀλλὰ καὶ παιδιὰ μετέφεραν κρυφά οπλισμό και πληροφορίες. Γιατροί, σιδηροδρομικοί, έμποροι, εργοστασιάρχες, εργάτες, μεγάλοι καὶ ἀλλὰ καὶ νήπια, στὶς πόλεις καὶ στὴν ὕπαιθρο, ο καθένας από την έπαλξή του, βοήθησαν με όλες τους τις δυνάμεις τον Αγώνα.
     Και φυσικά, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η παρουσία των μητροπολιτῶν καὶ ιερέων, των δασκάλων και των διδασκαλισσών, γι’ αυτό και βρίσκονταν αδιάκοπα στο στόχαστρο του εχθρού.  [Ὅσα ἐνδεικτικὰ περιγράφει ἡ Πηνελόπη Δέλτα στὸ βιβλίο της «Στὰ μυστικὰ τοῦ Βάλτου» ἀναφέρονται σὲ πραγματικὰ γεγονότα, ποὺ ἔλαβαν χώρα στὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴν ἀποξηραμένη σήμερα λίμνη τῶν Γιαννιτσῶν, ὅπου ἐνέδρευαν οἱ ἔνοπλες συμμορίες τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων, ποὺ τρομοκρατοῦσαν τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό.]
     Τέσσερα χρόνια κράτησε ο ένοπλος Μακεδονικός αγώνας. Έγιναν πολλές αιματηρές συγκρούσεις και αναρίθμητοι υπήρξαν οι μάρτυρες και οι ήρωες. Σὲ 2.000 χιλιάδες περίπου ὑπολογίζονται οἱ Ἕλληνες νεκροὶ Μακεδονομάχοι καὶ σὲ 4.000 οἱ Βούλγαροι κομιτατζῆδες.  Τελικά, το 1908, η επανάσταση των Νεοτούρκων, παράλληλα με την παραχώρηση συντάγματος, έδωσε στὰ χαρτιὰ αμνηστεία στους εμπολέμους και υποσχέθηκε ισονομία και ισοπολιτεία σε όλες τις εθνότητες του Οθωμανικού Κράτους. Έτσι, οι Βούλγαροι βρήκαν τρόπο να αποσυρθούν από την Μακεδονία χωρίς να παραδεχθούν φανερά την συντριβή τους.  Δὲν ἔμεινε ἐνορία, πόλη ἢ χωριὸ ὄχι μόνον στὴν μέχρι σήμερα ἀπελευθερωμένη Μακεδονία, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὸ κομμάτι τῆς Μακεδονίας ποὺ κατέχουν σήμερα οἱ Σκοπιανοὶ ἀπόγονοι τῶν κομιτατζήδων, ποὺ νὰ μὴ στοιχηθῇ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, διατρανώνοντας τὴν 100% ἐλληνική ταὐτότητά του.
     Όμως οι Νεότουρκοι ντονμέδες, εκδικήθηκαν τοὺς Μακεδονομάχους καὶ προσπάθησαν μὲ κάθε μέσο νὰ τοὺς δολοφονήσουν.  Ἀκολούθησαν δὲ σκληρή πολιτική ἐθνοκαθάρσεων, που τελικά οδήγησε στη σύναψη συμμαχίας (ἄλλο πρᾶγμα ἡ συμμαχία, ἄλλο ἡ φιλία!) ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς των Ελλήνων, Σέρβων, Βουλγάρων και Μαυροβουνίων, οι οποίοι, τον Οκτώβριο του 1912, κήρυξαν επιτέλους τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.
     Τυπικά, ο Μακεδονικός Αγώνας είχε τερματιστεί και το Μακεδονικό Ζήτημα φάνηκε πως επιτέλους είχε κλείσει. Η ψυχρότητα με τη Βουλγαρία διατηρήθηκε βέβαια αρκετά χρόνια, αλλά φάνηκε πως υποχώρησε.  Το κακό όμως είχε ξεκινήσει.  Οἱ Ρῶσσοι καὶ οἱ Βούλγαροι εἶχαν δηλητηριάσει μὲ τὴν προπαγάνδα τους δύο ὁλόκληρες γενηὲς ἀνθρώπων.  Πλήρωσαν βέβαια γιὰ τ’ ἀνομήματά τους, με τον κομμουνισμό που είχαν για 73 και 45 χρόνια αντιστοίχως.
     Το Μακεδονικό Ζήτημα αναζωπυρώθηκε και πάλι μετά την ίδρυση της κατ’ ὄνομα μὲν «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», στὴν οὐσία δὲ ἐπαρχίας τῆς της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας και δημιούργημα του κομμουνιστή δικτάτορα Γιόζιπ Τίτο, άρχισε να εμφανίζεται από το 1944 ως κληρονόμος των ιστορικών παραδόσεων, ελληνικών, σερβικών και βουλγαρικών, ολόκληρου του μακεδονικού γεωγραφικού χώρου. Στο διάστημα που μεσολάβησε ως τις μέρες μας, τα γεγονότα διαστρεβλώθηκαν κατάλληλα, ώστε να εμφανίζεται σήμερα ένα ξεχωριστό “Μακεδονικό” Έθνος, με ιστορία αιώνων.  Κατά τη διαδικασία αυτή, κεφάλαια της ελληνικής, της σερβικής και βουλγαρικής ιστορίας (αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης) πλαστογραφήθηκαν, παραποιήθηκαν και αναβαπτίσθηκαν “μακεδονικά”. Το τοπικό βουλγαροφανές ιδίωμα, ανασυντάχθηκε και ονομάστηκε “μακεδονική γλώσσα”. Τὴν περίοδο τοῦ συμμοριτοπολέμου 1944-1949, βρέθηκαν δυστυχῶς καὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι χάριν τῆς διεστραμμένης κομμουνιστικῆς θεωρίας, προθυμοποιήθηκαν νὰ στρέψουν τὰ ὅπλα κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔστερξαν νὰ ἀποσχισθῇ ἡ Μακεδονία.  Γιὰ τὰ ἐγκλήματα αὐτά, τὸ ΚΚΕ καὶ οἱ ἐπίγονοί του σημερινοὶ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ καὶ λοιποὶ ἐθνομηδενιστὲς οὐδέποτε μετενόησαν οὔτε ζήτησαν συγγνώμη.
     Το σημαντικότερο δὲ δημιούργημα των Σκοπίων εἶναι η αριστοτεχνική προπαγανδιστική εκστρατεία, την οποία εξαπέλυσαν διεθνώς για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Βέβαια, η επιχειρηματολογία τους βρίσκει έδαφος μόνον εκεί, όπου επικρατεί η ιστορική άγνοια. Γιατί, για όσους έστω και στοιχειωδώς γνωρίζουν τα γεγονότα είναι ξεκαθαρισμένο, ότι η ιστορία της Μακεδονίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος διέδωσε στα πέρατα του κόσμου την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, γιατί ήταν Έλληνας. Τα αρχαία μάρμαρα που αποκαλύπτει η προγονική γη των Μακεδόνων, με τις ελληνικές επιγραφές και ονόματα, είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Οἱ Θεσσαλονικεῖς Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, οἱ φωτιστὲς τῶν Σλαύων, ἦσαν καὶ αὐτοὶ Ἕλληνες, ὅπως ὅλοι οἱ Μακεδόνες.  Οι βυζαντινές εκκλησίες, με τις ελληνικές επιγραφές, διάσπαρτες σε ολόκληρη τη νότια βαλκανική, υπενθυμίζουν το ελληνορθόδοξο ιστορικό της παρελθόν. Αλλά και στα νεότερα χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων, όπως άλλωστε και άλλων δίγλωσσων Μακεδόνων, αποδείχθηκε στην πορεία των γεγονότων του 20ου αιώνα φανατικά ελληνικό.
     Άλλωστε, όταν στα 1912 τα εθνικά προβλήματα στα Βαλκάνια βρίσκονταν σε έξαρση και οι λαοί συμμαχούσαν για να ἀποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό, το λεγόμενο “Μακεδονικό Έθνος” ήταν ανύπαρκτο (μιᾶς καὶ την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη χαλκευθεί από τους πλαστογράφους της ιστορίας). Γι’ αυτό και καμιά ιστορική μαρτυρία γι’ αυτό δεν χρονολογείται πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Σήμερα ὑπάρχουν –φεῦ!– στὴν κυβέρνησι καὶ τὴν ἀντιπολίτευσι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν τὸ θράσος νὰ λέγωνται πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι δέχονται νὰ παραχωρήσουν τὸν ὅρο Μακεδονία μὲ προδοτικὴ σύνθετη ὀνομασία στοὺς μεταλλαγμένους Βουλγάρους, τοὺς νεο-κομιτατζῆδες τῶν Σκοπίων.  Δὲν θὰ τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε.  Δὲν τὸ θέλουν οἱ Μακεδονομάχοι μας.  Δὲν τὸ θέλει οὔτε ὁ δίκαιος Τριαδικός Θεός μας.
     Καθὼς τιμᾶμε τὴν θυσία του Παύλου Μελᾶ καὶ ὅλους τοὺς ἐπώνυμους καὶ ἀνώνυμους Μακεδονομάχους, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ἦταν προπάπποι μας, ἂς θυμώμαστε καὶ τὸ διπλό μᾶς χρέος, στοὺς προγόνους καὶ τοὺς ἀπογόνους μας, ὅπως το καταγράφει ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς:
«Γνῶμες, καρδιές, ὅσοι Ἕλληνες, ὅτι εἶστε μὴν ξεχνᾶτε,
δὲν εἶστε ἀπὸ τὰ χέρια σας μονάχα, ὄχι.
Χρωστᾶτε καὶ σὲ ὅσους ἦρθαν, πέρασαν, θὰ ᾿ρθοῦνε, θὰ περάσουν.
Κριτές, θὰ μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί…».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 185 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Σήμερα συμπληρώνονται 185 έτη από την ημέρα (+27 Σεπτεμβρίου 1831) που ο αείμνηστος Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έπεφτε νεκρός, δολοφονημένος από ελληνικά, δυστυχώς, χέρια ένεκεν διχόνοιας και προσωπικών παθών, χωρίς να αποκλείεται καθόλου και ο δάκτυλος ξένων, ανθελληνικών δυνάμεων.  Οι Έλληνες θυμούνται τον γενναίο εθνικό Κυβερνήτη, μεγάλο πολιτικό άνδρα και ευεργέτη του Γένους με σέβας και τιμούν την μνήμη του ευλαβικά.     Πρόκειται για τον άνθρωπο που σπούδασε την Ιατρική και θεωρητικές επιστήμες (φιλολογία, φιλοσοφία) στο εξωτερικό (Πάδουα) αφ’ ου η Οθωμανική Διοίκηση  (έτσι αποκαλούν την μαύρη σκλαβιά της τουρκοκρατίας η Ρεπούση και οι συνοδοιπόροι της) δεν διέθετε κανένα πανεπιστήμιο, αλλά ως γνήσιος Έλληνας ποτέ δεν περιφρόνησε την υπόδουλη Πατρίδα του θαμπωμένος από τα δήθεν φώτα της Εσπερίας.     Πρόκειται για τον διπλωμάτη, ο οποίος είτε ως πρέσβυς είτε ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσσίας είτε ως Κυβερνήτης της Ελλάδος, δεν καταδέχθηκε ποτέ να ξεπουλήσει την εθνική ταυτότητα, την κληρονομιά και τα δίκαια των Ελλήνων, χάριν κάποιας ανέντιμης ψευδεπίγραφης ειρήνης.        Ήταν ο πλούσιος που δεν δίστασε να θυσιάσει την κοινωνική αίγλη και την χλιδή που του προσέφερε η θέση του δίπλα στον Ρώσσο Τσάρο, για να ωφελήσει την Επανάσταση, που φυτοζωούσε.       Ήταν ο ακέραιος πατριώτης, που όχι μόνον δεν σπατάλησε το δημόσιο χρήμα (για διασπάθιση ούτε κατά διάνοιαν δεν μπορεί να γίνεται λόγος), αλλ’ απεναντίας εργάσθηκε αμισθί για την συγκρότηση κράτους.       Ήταν ο πιστός ευσυνείδητος Χριστιανός, ο οποίος εκκλησιαζόταν κάθε μέρα, πάσχιζε μέχρι εξαντλήσεως για τα ορφανά τέκνα και τους αναπήρους του Αγώνα και δεν δίστασε να διατάξει την παύση κάθε μασωνικής δραστηριότητος, καθ΄ όσον γνώριζε καλά πόσο επιζήμιοι για τον λαό και το έθνος είναι οι άνθρωποι αυτοί που πούλησαν την πίστη των πατέρων τους, για ν’ αποκομίσουν εφήμερα υλικά οφέλη και αξιώματα μέσα από το σιωνιστικό κατασκεύασμα του τεκτονισμού.     Οι συγκρίσεις με τους σημερινούς πολιτικούς είναι θλιβερές.  Εκείνος παρέλαβε στάχτες και ανέστησε κράτος με τακτικό Στρατό (επί των ημερών του ιδρύθηκε η Σχολή Ευελπίδων), διοίκηση και εθνική οικονομία, σχολεία και δικαστήρια.  Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξε τον ωραίο μύθο του Φοίνικα, του πτηνού που αναγεννάται από την τέφρα του, για να ονομάσει το πρώτο νόμισμα του νεοσύστατου κράτους, που παρίστανε αυτό ακριβώς το θέμα.  Οι τωρινοί ταγοί «μας», εδώ και χρόνια κατέστρεψαν την εθνική οικονομία, κατέκλεψαν τα ταμεία, μας χρέωσαν σε τοκογλύφους για να έχουν τις προμήθειές τους από τις άνομες αγορές.  Προσκυνούν τον αντίχριστο στις λέσχες Bilderberg και τους διαδρόμους της Σαηεντολογίας.  Διαβάλλουν τους Έλληνες και τον πολιτισμό μας και αφήνουν τους άρπαγες απατεώνες να νοσφίζονται τα ονόματα και τα σύμβολά μας, γέμισαν την Πατρίδα από στίφη βαρβάρων λαθρο-εποίκων, δεν τολμούν δε ν’ αρθρώσουν λέξη για τους αλύτρωτους αδελφούς μας στην Βόρειο Ήπειρο και την Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ούτε για την κατεχόμενη Κύπρο.  Αν είχαν ως πρότυπο τον ενάρετο Εθνικό Κυβερνήτη, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική.     Άλλοι, πάλι, δήθεν αντίπαλοι των δοσιλόγων, είναι ωστόσο πρόθυμοι να χτυπήσουν μέχρι θανάτου Έλληνες εθνικιστές και πατριώτες ή θεωρούν ότι έχουμε την πολυτέλεια αδελφοκτόνου σπαραγμού, αφήνοντας τους εχθρούς του ελληνισμού να αλωνίζουν.     Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος (Π.Ε.Σ.) ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΕΙΝ  προβάλλει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως απόδειξη ότι μπορούν να υπάρξουν άξιοι ηγέτες, αρκεί να είναι εμπνευσμένοι από τα ιδανικά της Πίστεως και του Γένους μας και όχι βεβαίως από αλλότρια, εισαγόμενα κακέκτυπα.

ΣΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΟ ΚΛΙΜΑ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΟΥ ΠΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΡΤΩ

Μέσα σε πραγματικά συγκινητικό κλίμα, πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Κυριακής 25 Σεπτεμβρίου 2016 στο ξενοδοχείο Imperial στην Λάρισα, η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος (Π.Ε.Σ.) «Ελληνοκρατείν» αφ’ ενός χάριν συμπαραστάσεως και αλληλεγγύης προς την Μυρτώ, την Ελληνοπούλα που δέχθηκε άνανδρη, βάρβαρη επίθεση από Πακιστανό λαθρο-μετανάστη, αφ’ ετέρου δε προς διαμαρτυρίαν εναντίον του ρατσισμού εις βάρος των Ελλήνων.  Σημειωτέον ότι η εκδήλωση ήταν ταυτόχρονα και ένα δώρο προς την Μυρτώ για την ονομαστική της εορτή, που ήταν την αμέσως προηγουμένη ημέρα.  Μάλιστα μέλη του Συνδέσμου την συνόδευσαν την παραμονή σε προσκύνημα στον Ιερό Ναό Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης ( + 24 Σεπτεμβρίου )  στον Κυπάρισσο Λαρίσης.  Συνδιοργανωτές της σεμνής εκδηλώσεως της Κυριακής ήσαν οι «Δεσμοί Ελλήνων», ο «Ιερός Λόχος 2012», ο Σύλλογος Βορειο-Ηπειρωτών Θεσσαλίας «ο Πύρρος», το Κίνημα Ελληνικής Επαναφοράς, το εν Λαρίση εκδιδόμενο περιοδικό «Αφύπνιση», και η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, με αυτοπρόσωπη παρουσία του εκδότη/γενικού διευθυντή της κου Γεωργίου Μιχαλόπουλου.

Επίσης, την εκδήλωση στήριξαν η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, η ΙΔΕΑΠΟΛΙΣ, η Χριστιανική Εστία Λαμίας, η συντακτική ομάδα του «Μαύρου Κρίνου», το αδελφό σωματείο «Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος Μονάχου», οι ενορίες των Ι.Ν. Αγίων Αποστόλων και Αγίας Παρασκευής του πατρίου εορτολογίου στην Λάρισα, ενώ χαιρετισμό απέστειλαν ο σύγχρονος ήρως Σταύρος Λάλας, η Επιτροπή Αντιστάσεως κατά της ανεγέρσεως τεμένους στον Βοτανικό, ο άξιος Έλλην, συγγραφέας και δικηγόρος εξ Αλεξανδρουπόλεως Ηλίας Ηλιακόπουλος, ο αρχηγός του ΕΝΕΚ Πολύδωρος Δάκογλου και ο ασυμβίβαστος εθνικιστής Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος, ο οποίος έστειλε το κάτωθι μήνυμα: «Εκτός από την ολόθερμη συμπαράστασή μου στο πρόσωπο της Μυρτούς, της ευγενούς αυτής υπάρξεως, εκφράζω και την οργή μου για την έλλειψη ανταποδόσεως από ένα εκφυλισμένο λαό, όπως απαιτεί το εθιμικό δίκαιο των ιερών του προγόνων.»  Επί πλέον, την εκδήλωση ετίμησαν με την παρουσία τους ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης πατήρ Δωρόθεος, ως εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και ο πρώην βουλευτής Σερρών κος Ευγένιος Χαϊτίδης, ο οποίος δώρισε εκ μέρους των «Δεσμών Ελλήνω» ένα CD player στην Μυρτώ.

Παρέστη και ο μεγάλος μας ηθοποιός και άξιος Έλλην Κώστας Πρέκας, όστις ήρθε στην Λάρισα αποκλειστικώς προκειμένου να συμπαρασταθεί στην Μυρτώ, συνοδευόμενος από τον πιστό του φίλο και εκδότη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΩΡΑΣ Γεώργιο Μιχαλόπουλο, όπως είπε.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλία του προέδρου του ΠΕΣ Χάμου Αστερίου, ο οποίος ετόνισε το χρέος μας προς την Μυρτώ ως Χριστιανών και ως Ελλήνων.  Εξήρε την καρτερική μητέρα της Μυρτούς, την κα Μαίρη Κοτρώτσιου και την επίσης παριστάμενη γιαγιά της, την κα Ελένη, διότι διαβαίνουν αγόγγυστα τον Γολγοθά τους μαζί με την Μυρτώ εδώ και 4 χρόνια και 2 μήνες.  Ο πρόεδρος του Συνδέσμου επήνεσε δημοσία τον κο Νταβέλη, τον ιδιοκτήτη του Κέντρου Αποκαταστάσεως Animus στην Λάρισα, ο οποίος εδώ και 2,5 έτη παραχωρεί εντελώς δωρεάν τις υπηρεσίες θεραπείας/νοσηλείας της Μυρτώς και διαμονής των συνοδών της.  Συμπλήρωσε ότι ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος θεωρεί χρέος του να στέκεται αρωγός, όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του, σε κάθε διωκόμενο και αγωνιζόμενο Έλληνα και Ελληνίδα, όπως έπραξε με τον Σταύρο Λάλα, την Χαρά Νικοπούλου, τον συνοριοφύλακα του Αμυνταίου το 2008, τον αδίκως φυλακισθέντα Παναγιώτη Μπαντέμη, τον ΕΛΔΥΚάριο εκ Νέας Αγχιάλου Χρίστο Αλεξίου, την Επιτροπή κατά της ανεγέρσεως τεμένους στον Βοτανικό, τους κατοίκους Κυψελοχωρίου που αντιστέκονται στην εγκατάσταση λαθρομεταναστών στο εκεί Στρατόπεδο, την Δέσποινα Παπαδοπούλου και υπέρ όποιου Έλληνος, καίτοι αγρίως φορολογουμένου πολίτου, υφίσταται τον ρατσισμό του ανθελληνικού κράτους, που χρηματοδοτεί αφειδώς λαθρο-εποίκους, αλλά αδιαφορεί για,  ή καταδιώκει τους Έλληνες.  Στηλίτευσε τους ανθέλληνες υποκριτές δήθεν αλληλέγγυους, οι οποίοι ουδέποτε εβοήθησαν αναξιοπαθούντες Έλληνες, τα αδιάφορα (αριστερά, κεντρώα και δεξιά) κόμματα που ενδιαφέρονται μόνον για προβολή αλλά όχι για ουσιαστική βοήθεια, τινές ανάλγητους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, που παρουσιάζουν τους επιδρομείς αλλοφύλους και ιδίως τους νυν και μελλοντικούς τζιχαντιστές ως «περιφερόμενους Χριστούς» και κόπτονται για την ενίσχυσή τους, αντί να ενδιαφέρονται για το Σώμα του Χριστού, τα μέλη της Εκκλησίας, που υποφέρουν από τα στίφη των περιφρονούντων την ανθρώπινη ζωή, την τιμή και την περιουσία όσων δεν είναι μωαμεθανοί εισβολέων.  Αρνητικά σχολίασε την απουσία της Περιφερειακής Ενότητος Λαρίσης από την εκδήλωση αλληλεγγύης προς την Μυρτώ, μολονότι ο Αντιπεριφερειάρχης κος Δημ. Παπαδημόπουλος προσεκλήθη προσωπικώς.  Καταδίκασε, τέλος, την μονίμως συκοφαντική, ανθελληνική στάση πλείστων μέσων μαζικής αποβλακώσεως.  Έκλεισε με την ευχή, ο καλός Θεός και η Παναγία να κάνουν το θαύμα Τους, ώστε η Μυρτώ μας να φύγει από την Λάρισα υγιής, μιλώντας και περπατώντας, όπως ήταν προτού της επιτεθεί ο ισλαμιστής λαθρο-έποικος.

Κατόπιν, τον λόγο έλαβε ο αγνός, πραγματικός ηθοποιός Κώστας Πρέκας.  Με τον άδολο, χειμαρρώδη λόγο του, συγκλόνισε τους παρισταμένους.  Είπε πως πρέπει ν’ αντισταθούμε στην προσπάθεια απο-Ορθοδοξοποιήσεως και καταλήψεως της Πατρίδος μας από αλλοδαπούς, και δήλωσε πως δεν πρέπει να σιωπούμε.  Ο ίδιος δεσμεύτηκε πως όσο ζη θα προβάλλει τους ήρωες Πίστεως και Πατρίδος και τα δίκαια των Ελλήνων, μακρυά από ξένα πρότυπα, δηλώνοντας εθνικιστής με την καλήν έννοια.  Απήγγειλε εν κατακλείδι ένα ποίημα του Θεσσαλονικέως ποιητού Θεοδώρου Σαντά, που έκανε και την Μυρτώ να δακρύσει.

Ύστερα, εχαιρέτισαν την εκδήλωση οι εκπρόσωποι των συνδιοργανωτών, ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης των Δεσμών Ελλήνων, ο Γεώργιος Γουλιδάκης του Ιερού Λόχου 2012, ο Τιμολέων Ρώσσης των Βορειοηπειρωτών «ο Πύρρος», ο Δημήτριος Τσιάρας της «Ελληνικής Επαναφοράς», ο υπεύθυνος του περιοδικού «Αφύπνιση» Νάρης Αλέξανδρος και ο εκδότης της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΩΡΑΣ Γιώργος Μιχαλόπουλος, και ο πρώην βουλευτής και μέλος των Δεσμών Ελλήνων Ευγένιος Χαϊτίδης, που επέδωσαν και χρηματική βοήθεια στην οικογένεια της Μυρτούς.  Ο κος Χαϊτίδης επεσήμανε ιδιαιτέρως την αδήριτο ανάγκη να είναι ενωμένοι σε κοινές δράσεις οι ανά την Ελλάδα πατριωτικοί σύλλογοι.

Τελευταία έλαβε τον λόγο η ιωβείως υπομονητική μητέρα της Μυρτώς κυρία Μαίρη Κοτρώτσιου.  Ευχαρίστησε τους πάντες και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για την ζεστή αγκαλιά που όπως είπε ένοιωσε η ίδια και η Μυρτώ από τους διοργανωτές, του παρισταμένους και το κέντρο Animus.  Δήλωσε ταπεινά και ανεπιτήδευτα πως δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι σπουδαίο, αλλά απλώς ό,τι θα έκανε κάθε μάνα για το παιδί της.  Έκλεισε με την ευχή η Μυρτώ να είναι το τελευταίο θύμα αυτής της καταστάσεως.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με το κοντάκιο τη Υπερμάχω Στρατηγώ και τον Εθνικό μας Ύμνο.  Είθε η Παναγία μας να πρεσβεύει στον Τριαδικό μας Θεό να μας λυτρώσει από την μάστιγα του δαιμονήλατου ισλαμισμού και να κατατροπώσει τους εχθρούς μας, που επιβουλεύονται την αιματοπότιστο εθνική μας Ελευθερία.

Η ΕΛΛΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Εκ του Δ.Σ. του Π.Ε.Σ.

Ο πρόεδρος                                        Ο γραμματέας

Χάμος Αστέριος                                  Διαμάντης Χρήστος

ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Π.Ε.Σ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΡΤΩ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ.

Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος ανακοινώνει τους Συλλόγους οι οποίοι στηρίζουν την εκδήλωση συμπαράστασης και αλληλεγγύης για την Μυρτώ που θα γίνει στη Λάρισα την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου και ώρα 12 το μεσημέρι στο Ξενοδοχείο Ιμπέριαλ.

1) ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ 2012
2) ΔΕΣΜΟΙ ΕΛΛΗΝΩΝ
3) ΙΔΕΑΠΟΛΙΣ
4) ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Ο ΠΥΡΡΟΣ
5) ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ
6) ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΟΝΑΧΟΥ
7) ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ
8) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
9) Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
10) ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ
11) Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
12) Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

Όσοι Πατριωτικοί και άλλοι Φορείς που επιθυμούνε να δώσουν το παρόν στην εκδήλωση μπορούνε να το δηλώσουνε στον πρόεδρο του Συνδέσμου μας στο τηλέφωνο 6973380812

Οφείλουμε όλοι οι Έλληνες Πατριώτες να δώσουμε το παρόν στην εκδήλωση.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 72 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΗΓΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ

Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος με αφορμή τη συμπλήρωση 72 ετών από τη σφαγή των συμπατριωτών μας στο Μελιγαλά, τιμά τη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους, στο όνομα του σλαβοκομμουνισμού και των αιμοσταγών παραλληρημάτων του.Το ημερολόγιο έδειχνε τη 14η προς 15η του Σεπτεμβρίου του 1944. Δύο συντάγματα μπολσεβίκων αφού έχουν κατασπαράξει την πόλη της Καλαμάτας, έχοντας σφάξει ακόμη και τους νοσηλευομένους στο τοπικό νοσοκομείο, κατευθύνονται προς το Μελιγαλά όπου χιλιάδες γυναικόπαιδα και αθώοι πολίτες έχουν βρει καταφύγιο. Έπειτα από σφοδρές συγκρούσεις με τα πενιχρά αμυντικά μέσα που διαθέτουν, οι ελεύθερα σκεπτόμενοι κάτοικοι πέφτουν στα χέρια των εγκληματιών. Οι σφαγές που ακολουθούν δεν έχουν προηγούμενο, συνοδευόμενες πάντοτε από τα απαραίτητα βασανιστήρια, τους βιασμούς και εξευτυλισμούς στους οποίους υποβάλλονται.       Όσοι προσωρινώς γλυτώνουν, αλυσοδένονται και οδηγούνται προς την πηγάδα της Ταρτάνας ή άλλως του Μελιγαλά. Κάποιοι δολοφονούνται καθ' οδόν και φυσικά όσοι ήταν δεμένοι μαζί τους. Μπροστά στα μάτια των συγγενών τους οι υπό των κομμουνιστών δολοφονημένοι ρίπτονται εντός της πηγάδας και άλλοι που αποφεύγουν το κονσερβοκούτι ρίπτονται ακόμη και ζωντανοί, κάνοντας τα έγκατα της γης να εκπέμπουν ένα μακάβριο σπαραγμό. Ακόμη και παιδιά θα πληρώσουν το τίμημα της άρνησης τους να υποταχθούν στα μοχθηρά σχέδια του σταλινισμού, με αποτέλεσμα ο αριθμός των φονευθέντων να ξεπεράσει τους 3.000,στις τρεις ημέρες που διήρκησαν τα τραγικά γεγονότα.Έως το 1974 η πολιτεία εκπροσωπείτο επισήμως στο ετήσιο μνημόσυνο που τελείται στη μνήμη των νεκρών. Έκτοτε επήλθε η απαγόρευση της τελέσεως (εκδημοκρατισμού ένεκεν) και αναγκαστικά οι συγγενείς και οι οικογένειες των αδικοχαμένων πολεμούν μόνοι τους ενάντια στη λήθη.  Την ώρα που το προσκλητήριο νεκρών θα σιγήσει, η απόκρισή μας θα είναι μία: ΑΘΑΝΑΤΟΙ.