Λίγα λόγια για την οργάνωση "Χ"

Tον Ιούνιο του 1941, ιδρύεται στην Αθήνα η αντιστασιακή οργάνωση, με την ονομασία «Στρατιωτική Οργάνωση Γρίβα». Ιδρυτής και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της υπήρξε ο αντισυνταγματάρχης πεζικού Γεώργιος Γρίβας.

Τα μέλη της οργάνωσης, στην πλειοψηφία τους αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού εν’ ενεργεία αλλά και απόστρατοι, μόνιμοι και έφεδροι, Ευέλπιδες αλλά και Εθνικόφρονες πολίτες, επιδείκνυαν τη μέγιστη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του αρχηγού τους, και συντηρούσαν άσβεστη μέσα τους την «Ιδέα της Μεγάλης Ελλάδος»

Η οργάνωση είχε αμιγώς στρατιωτική δομή και ιεραρχία, έχοντας μάχιμες ομάδες και επιτελικά γραφεία. Ήδη από το 1942 διέθετε μάχιμους πυρήνες σε περίπου 25 συνοικίες της Αττικής, ενώ διέθετε και αρκετά τμήματα εκτός του λεκανοπεδίου( Χαλκίδα, Κόρινθος, Αίγιο κ.λπ.). Κάθε τομέας ευθύνης είχε διοικητή- αξιωματικό, ο οποίος συνεπικουρείτο από άλλους αξιωματικούς σε ρόλους οργάνωσης, πληροφοριών και επιχειρήσεων. Έφτασε μάλιστα να έχει στο απόγειο της δύναμής της περί τους 400 ενόπλους, ενώ τα μέλη της υπερέβαιναν τα 2.000.

Το τμήμα δολιοφθορών, της οργάνωσης προκαλούσε πλήγματα σε αποθήκες και εργοστάσια των Γερμανών κατακτητών, ενώ η ειδική «ομάδα πλαστογράφων» που διέθετε, φυγάδευε αξιωματικούς στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα ομάδες αξιωματικών αναλάμβαναν την εκπαίδευση στα όπλα και άλλων οργανώσεων.

Το πρωινό της 6ης Απριλίου 1942, πρώτης επετείου της γερμανικής κατάκτησης. Έκπληκτοι οι Αθηναίοι αντίκρισαν συνθήματα κατά του κατακτητή γραμμένα στους τοίχους. «Όλα για την Ελλάδα», «Κάτω οι Γερμανο-ιταλοί», «θάνατος στους Βούλγαρους» Η θεαματικότερη όμως επιχείρηση της έλαβε χώρα την 25η Μαρτίου του 1943. Σε μία αιφνιδιαστική επιχείρηση, μέλη της, παρά την απαγόρευση, κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και στη συνέχεια έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο. Το στεφάνι που κατατέθηκε εκείνη τη μέρα, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη του κατακτητη έφερε ένα ξύλινο «Χ». Έκτοτε η οργάνωση ονομάστηκε «Χ» και τα μέλη της έχουν μείνει ως τις μέρες μας γνωστά ως «ΧΙΤΕΣ».

Η διάχυτη καχυποψία για τα αστικά κόμματα που οι «Χίτες» τα χαρακτήριζαν ως «πλουτοκρατικά» και τα κατηγορούσαν ως αδύναμα να αντισταθούν στον επαπειλούμενο κομμουνιστικό κίνδυνο, καθώς και ο θαυμασμός προς την Εθνική Επανάσταση του Ιωάννου Μεταξά αποτέλεσαν την θεμελιώδη ιδεολογική συνιστώσα της «Χ». Η ορατή πλέον κομμουνιστική απειλή η οποία υπέσκαπτε την ελληνική κυριαρχία στις βόρειες επαρχίες της χώρας συνεργαζόμενη με Βούλγαρους και Γιουγκοσλάβους κομμουνιστές που ήθελαν την απόσχιση τμήματος της Μακεδονίας από την Ελλάδα, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορο τον Γρίβα.

Την άνοιξη του 1943 ξεκινούν οι πρώτες έντονες προστριβές μεταξύ ΕΑΜ και «Χ». Το εθνοπροδοτικό ΕΑΜ διέδιδε ότι η «Χ» συνεργαζόταν με τους Γερμανούς, ότι τα μέλη της είναι φασίστες και Γκεσταπίτες. Ο ιστορικός και στρατηγικός τόπος του Θησείου είχε καταστεί στην κυριολεξία η «φωλιά» των Χιτών. Η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν εθνικιστές ενώ εκεί διέμενε και ο ίδιος ο Γρίβας Ήδη τον Σεπτέμβριο του 1944 με την σταδιακή αποχώρηση των Γερμανών, οι Χίτες είχαν καταλάβει στρατιωτικά την περιοχή, με ένα μεγάλο τμήμα του να στρατωνίζεται σε δημοτικό σχολείο της περιοχής. Ο ΕΛΑΣ με 2 επιθέσεις στην περιοχή, τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο προσπάθησε να εξουδετερώσει την «Χ» χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο ΕΛΑΣ Θησείου συνεχώς ενισχυόταν προετοιμαζόμενος για την τελική αναμέτρηση η οποία ήρθε λίγες εβδομάδες αργότερα την 3η Δεκεμβρίου 1944. Η αυτή ημερομηνία έμελε να μείνει ως η απαρχή των Δεκεμβριανών αλλά και συνάμα ως η ώρα της δόξας για τους ηρωϊκούς ΧΙΤΕΣ.

Για την επέτειο της μάχης των Θερμοπυλών

Ω ξειν αγγέλειν τοις Λακεδαιμονιοις ότι τοιδε κοίμεθα τοις κοίνων ρήμασι πειθόμενοι"

Εκεί στην περιοχή της αρχαίας Φθίας, της σημερινής Φθιώτιδος, υπάρχει ένα μνημείο. Ένα μνημείο που η σκιά του καλύπτει με άφθαστο κλέος τις Θερμοπύλες. Αυτές τις πύλες της φωτιάς δίπλα στα στενά του Χρέους ,της Τιμής και της Ανδρείας των ελαχίστων έναντι των πολλών.
Η σημερινή ημέρα ,αποτελεί ημέρα της μνήμης των Θερμοπυλών. 2489 χρόνια συμπληρώνονται φέτος. Σχεδόν 2500 από τότε που η φρουρά των 300 Σπαρτιατών του Λεωνίδα και των 700 Θεσπιέων του Δημοφίλου, έπεσε ηρωικώς μαχόμενη, εναντίον απειραρίθμων βαρβάρων. Όπως ακριβώς θα έπραττε και κάθε ελληνική φρουρά, τηρώντας το στρατιωτικό κώδικα που δεν επιτρέπει την παράδοση στον αντίπαλο.
Γυρνώντας κανείς το βλέμμα του στο μνημείο σύμβολο της πολεμικής αρετής, η ματιά του μένει καρφωμένη σε δύο σημεία. Πρώτος έρχεται ο Λεωνίδας, ο βασιλεύς της Λακεδαίμονος. Ο Βασιλεύς της Σπάρτης, της πόλεως των άξιων γυναικών και των σκληροτράχηλων στρατιωτών. Πρώτος λοιπόν ο Λεωνίδας. Όλορθος, πιστός του χρέους υπηρέτης. Ντυμένος την πανοπλία του κραδαίνει την ασπίδα και το κοντάρι του φωνάζοντας περιφρονητικά προς τον εχθρό "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ". "ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ" προς τον εχθρό του χθες, στον εχθρό του σήμερα, στον εχθρό του αύριο. Όσο θα
υπάρχει αυτό το άγαλμα για το οποίο κινητοποιήθηκαν οι Έλληνες του εξωτερικού, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανένα. Να 'στε καλά πατριώτες της διασποράς, γιατί χωρίς εσάς όχι μνημείο δε θα υπήρχε ,αλλά ούτε επιγραφή προς τιμήν των ηρώων.
Δεύτερος στα αριστερά του βασιλέως, ο θνήσκων Σπαρτιάτης. Πεθαίνοντας στις Θερμοπύλες, δεν αφήνει από το χέρι του ούτε στιγμή την ασπίδα του. Δεν την αφήνει ούτε την ώρα που η ψυχή του κινά για το μεγάλο ταξίδι, πληγωμένη στη μάχη. Πεσμένος στο ποτισμένο με αίμα χώμα τηρεί την ευχή και κατάρα της μάνας του. "Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ". Με το άλλο του χέρι απλωμένο, αρπάζει μια πέτρα από την ιερή γη της Ελλάδος. Είναι η πέτρα που προορίζεται για τον εχθρό. Έναν οποιοδήποτε από το πλήθος. Έστω και την ύστατη στιγμή. Ένας λιγότερος απ' τους
χιλιάδες.
Στη σημερινή εποχή δε λείπουν οι Σπαρτιάτες. Στη σημερινή εποχή δε λείπουν οι 300 μάχιμοι που θα σταθούν απέναντι στον κατακτητή. Αυτός που λείπει είναι ο ένας. Ο Αρχηγός. Αυτός που θα πάρει στις πλάτες του τις τύχες του έθνους και θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις των καιρών, με οποιοδήποτε τίμημα, ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Αυτόν τον ένα λοιπόν δεν μπορούμε να τον αναζητούμε ανάμεσα σε Γιωργάκηδες και Κωστάκηδες, αλλά ούτε και στους 300 βολεμένους που μας καταδυναστεύουν. Θα πρέπει να τον αναζητούμε στις τιμημένες
φάλαγγες των πραγματικών αγωνιστών. Ανάμεσα στις ολιγάριθμες μα γενναίες φάλαγγες των 300 εθνικιστών που δίνουν μάχες και μάχες στα πεζοδρόμια του Αγώνα. Εκεί και μόνο εκεί συναγωνιστή. Σήμερα 300. Αύριο μαζί με 'σένα ακόμη περισσότεροι. Κι ίσως αυτή τη φορά οι βάρβαροι δεν καταφέρουν να περάσουν...
Απόψε την ώρα που ο ήλιος θα δύει και οι ψυχές των Αθανάτων θα ετοιμάζονται για το προσκλητήριο των ηρώων, ας ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου. Ας ηχήσουν τα τύμπανα που θα κάνουν το αίμα των δειλών ψευτοαστών να παγώσει στις φλέβες τους. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Κάποιοι κοιτώντας τους προγόνους τους γεμίζουν με υπερηφάνεια τα στήθη και δάκρυα συγκίνησης κυλούν στα μάτια τους, τη στιγμή που άλλοι παραλύουν από φόβο κλαίγοντας σα μικρά παιδιά. Εμείς θα ακολουθήσουμε τους πρώτους κι ας τρέξει το αίμα μας αυλάκι.

ΔΟΞΑ-ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

2332 χρόνια από το θανατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Πέλλα 356π.Χ.Εκείνη τη χρονιά , σε ένα από τα πιο ισχυρά βασίλεια της Ελλάδος, ήλθε στον κόσμο μια καινούρια ύπαρξη που έμελε να αφήσει ανεξίτηλα τα αποτυπώματά της στη μακραίωνη ιστορία του Ελληνισμού. Εκείνη τη χρονιά ήλθε στον κόσμο ο Αλέξανδρος, ο Βασιλεύς των Βασιλέων, ο Στρατηλάτης-Κοσμοκράτωρ, ο Μέγιστος πάντων των Ελλήνων. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο γιος του Φιλίππου και της Ολυμπιάδος, από μικρή ηλικία είχε την τύχη να αναδείξει τις ικανότητές του σε όλους τους τομείς, προϊδεάζοντας γονείς και υπηκόους περί του τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρος του νεαρού διαδόχου , διαδραμάτισε η διδασκαλία του από τον Αριστοτέλη, ενός δηλαδή εκ των κορυφαίων φιλοσόφων κι επιστημόνων όλων των εποχών.

Οι στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες του Αλεξάνδρου διεφάνησαν, όταν ήταν 16 ετών, ηλικία κατά την οποία κατέπνιξε την εξέγερση των Μαιδών. Το 336 π.Χ και αφού προηγουμένως είχε εξουδετερώσει κάθε επαναστατική τάση των υπολοίπων ελληνικών πόλεων κι έχοντας τιμωρήσει τους δολοφόνους του πατέρα του προχώρησε στην εκστρατευτική συνένωση των Ελλήνων κατά των Περσών. Ήταν πλέον ο Αλέξανδρος. Ο βασιλεύς πάντων των Ελλήνων και σύντομα και των βαρβάρων.

Το 335πΧ σηματοδοτεί την έναρξη της προς ανατολάς εκστρατείας. Οι νικηφόρες μάχες διαδέχονται η μια την άλλη. Το εκστρατευτικό σώμα του αξεπέραστου στρατηλάτη καταλαμβάνει τις διάφορες πόλεις των βαρβάρων , αφήνοντας πίσω του ένα προοδευτκό κύμα εκπολιτισμού, πνευματικής ανάπτυξης κι εφαρμογής της αρχής της ισότητος. Κανένας στρατός δε μοιάζει ανίκητος και κανένα πρόβλημα δε φαντάζει άλυτο, γι΄αυτόν που η ξένη λογοτεχνία ονόμασε "γιο του ονείρου". Ούτε ο μέχρι πρότινος άλυτος γόρδιος δεσμός δύναται να αντισταθεί στη δικαιοσύνη του σπαθιού. Ότι δε λύεται κόπτεται. Κάτι που δυστυχώς λησμονούν συνεχώς οι ατάλαντοι εθνοπατέρες μας.

Έπειτα από 12 χρόνια ακατάπαυστων πολεμικών συγκρούσεων η εκστρατεία είχε μετατραπεί σε κοσμοκρατορία. Μια κοσμοκρατορία που εκτείνονταν ως τον Ινδό ποταμό. Μια κοσμοκρατορία στην οποία ο γεννήτωρ του πολιτισμού λατρεύτηκε σαν θεός, ως "Ισκεντέρ" των βαρβάρων. Μια κοσμοκρατορία από τα σπλάχνα της οποίας ξεπήδησε η ελληνιστική γλώσσα που κυρίευσε τον τότε γνωστό αρχαίο κόσμο κι απετέλεσε τη γλώσσα γραφής των πρώτων Ευαγγελίων του χριστιανισμού.

Το 323πΧ ο Έλλην Αλέξανδρος , ο πάντα αήττητος από ανθρώπους βασιλιάς, θα χάσει τη μάχη με το θάνατο. Σωματικά καταβεβλημένος από τις κακουχίες και ψυχικά καταβεβλημένος από την απώλεια του επιστήθιου φίλου του Ηφαιστίωνα, θα αποχαιρετήσει τους πιστούς συμπολεμιστές του , αφήνοντας στις επόμενες γενιές των Ελλήνων ,το βαρύτερο κληροδότημα. Το όνομά του, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας μας, του έθνους μας και της εδαφικής μας ακεραιότητας.

Επιστροφή στο παρόν. 2009 έτη από τη γέννηση του Χριστού κι εδώ στην Ελλάδα του ψευτορωμαίικου και των γραικύλων, ουδείς συγκινείται πλέον από την αγαπημένη μορφή του Μεγαλέξανδρου της καρδιάς μας. 35 ολόκληρα χρόνια τώρα το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που φιλοτεχνήθηκε για να τοποθετηθεί στην Αθήνα, παραμένει κλεισμένο στην αποθήκη του γλύπτη, επειδή δεν μπορούν να αποφασίσουν το πού θα τοποθετηθεί. Φαίνεται πως η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Αρης Βελουχιώτης υπήρξαν σπουδαιότερες προσωπικότητες, εφόσον για αυτούς βρέθηκε χώρος. Στην Ελλάδα του 2009, γεννειοφόροι καθηγητάδες με εμφάνιση παλιάτσου και ιδιοσυγκρασία αλαφροίσκιωτου, μιλούν για το Μέγα Αλέξανδρο με τα πλέον υποτιμητικά λόγια, παρουσιάζοντας τον ως αρχισφαγέα. Φυσικά οι ίδιοι κατά το παρελθόν δήλωναν θαυμαστές του Τσαουσέσκου μα πάνω απ όλα της ανθρωπιστικής ΕΣΣΔ με τα κολαστήρια γκούλαγκ της Σιβηρίας. Είναι οι ίδιοι που ομιλούν για το αυγό του φιδιού του φασισμού. Εμείς τους απαντούμε πως το αυγό του φιδιού έχει ήδη εκκολαφθεί και διδάσκει την άθλια μαρξιστική θεωρία του, στις σχολικές και πανεπιστημιακές αίθουσες.

Στην Ελλάδα του 2009 κάποια αξιολύπητα σλαυοκομμουνιστικά σταγονίδια, στην περιοχή της ελληνικότατης Φλώρινας μα και της Εδέσσης, έχουν ιδρύσει ένα κομματίδιο -καφενείο με την επωνυμία "ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ" και ζητούν την αναγνώριση μιας ανύπαρκτης "μακεδονικής" μειονότητος δηλώνοντας επίσης ομιλητές της "μακεδονικής" γλώσσας. Το δυστύχημα είναι ότι ο πρόεδρος αυτού του κομματιδίου τυγχάνει δημόσιος υπάλληλος και οι χαρτογιακάδες των υπουργείων κάθονται και τον κοιτάνε χωρίς να τον κάνουν να σωπάσει μια και καλή. Αυτόν και τον Παπα Τσαρκνιά και όλους τους ομοίους τους. Αίσχος και πάλι αίσχος. Ντροπή σας. Στην Ελλάδα του 2009 απαγορεύεται εντός των στρατοπέδων η ανάκρουση και η εκ φωνής ερμηνεία του υπερήφανου-εθνικού εμβατηρίου "Μακεδονία ξακουστή". Η απαγόρευση αυτή προήλθε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτόν τον κορυφαίο λάτρη της αεροσυνοδού και του σκωτσέζικου ουίσκι. Φαινεται πως προτιμούσε να ακούει το σαχλοτράγουδο με το μεθυσμένο ήλιο, τους ζουρνάδες και τα νταούλια. Στην Ελλάδα του 2009, η ανύπαρκτη ελληνική πολιτεία θα έπρεπε να έχει στήσει ανδριάντες του έφιππου Μεγάλου Αλεξάνδρου σε κάθε πόλη της Ελλάδος. Ανδριάντες οι οποίοι θα κοιτούν απειλητικά προς τους αυθάδεις γείτονές μας στα Σκόπια. Αυτά τα ορφανά του Τιτοσλαυοκομμουνισμού, αυτοί οι συγγενείς του Ταμτάκου έχουν πολύ θράσος. Κάποιος πρέπει να τους κόψει τον αέρα. Αυτός ο κάποιος ας είναι η Πολεμική μας Αεροπορία.

Στην Ελλάδα του 2009 θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση μέσω του αριστεροκρατούμενου Κέντρου Ελληνικού Κινηματογράφου, να χρηματοδοτήσει μια ταινία υπερπαραγωγή για τη ζωή του Αλεξάνδρου κι όχι να ξοδεύει τα χρήματα των φορολογουμένων στις αηδίες του Θ. Αγγελόπουλου.

Στην Ελλάδα του 2009 θα έπρεπε το οποιοδήποτε υποτιμητικό σχόλιο προς το πρόσωπο του Αλεξάνδρου να τιμωρείται. Να τιμωρείται αν όχι με την εσχάτη των ποινών, τουλάχιστον με τη δια βίου απέλαση ή εξορία από τη χώρα. Στην Ελλάδα του 2009 θα έπρεπε να χρηματοδοτούνται Έλληνες επιστήμονες που θα ασχολούνται αποκλειστικά με την ανεύρεση του τάφου του Αλέξανδρου κι όχι να πετάνε τα λεφτά των φορολογουμένων για την ιατρική περίθαλψη των λαθρομεταναστών καθώς και τη σίτισή τους στα διάφορα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας.

Σήμερα 13 Ιουνίου του 2009, ως Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος δε θα απευθυνθούμε στους συναγωνιστές μας. Σήμερα 13 Ιουνίου του τρέχοντος ,ημέρα της μαύρης επετείου του θανάτου του Κοσμοκράτορα, θα απευθυνθούμε στο νεοέλληνα της EUROVISION και του Super Paradise της Μυκόνου.

Αγαπητέ νεοέλληνα. Έξω από το αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού, κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών , υπήρχε μια επιγραφή με τη φράση "Στάθι και οίκτηρον". Σε ελεύθερη μετάφραση στη νεοελληνική, αυτό σημαίνει "στάσου και δάκρυσε". Ναι, στάσου και δάκρυσε νεοέλληνα για όλα αυτά που έχασες και που ποτέ σου δεν αγωνίστηκες να ξανακερδίσεις. Στάσου και δάκρυσε νεοέλληνα του πρωινάδικου και της μεσημβρινής αποχαύνωσης του κουτσομπολιού. Στάσου και δάκρυσε, γιατί όταν θα έλθει το πλήρωμα του χρόνου, αυτή η ιερή ελληνική γη θα σε ρίξει στον Καιάδα της ιστορίας...