Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Σχετικά με την εκπομπή Αθέατος Κόσμος της 24-11-2009

Πληροφορηθήκαμε ότι στην εκπομπή «Αθέατος κόσμος» του δημοσιογράφου κ. Χαρδαβέλλα την Τρίτη 24 Νοεμβρίου με θέμα την Θράκη αναφέρθηκε από τον δημοσιογράφο της Ξάνθης Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ ότι το τουρκικό προξενείο ήταν αυτό που έπεισε τον Σύνδεσμο μας να ανεβεί πάνω στην Αλεξανδρούπολη για την δίκη της δασκάλας και να προκαλέσει ταραχές οι οποίες θα εκθέσουν την Ελλάδα.
Το εν λόγω άτομο όπως είπε, κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα μετά από ρεπορτάζ. Όμως έπρεπε να συνεχίσει τη δημοσιογραφική του αυτή έρευνα για να ανακαλύψει τα μυστικά κονδύλια που δίνει η ΜΙΤ και η ΚΥΠ στον Σύνδεσμο μας. Για αυτό άλλωστε όλα τα μέλη μας ζουν μία πλούσια ζωή, απολαμβάνοντας όλες τις ανέσεις. Δυστυχώς τέτοιου βαθμού ανοησίες και γελοίες συκοφαντίες που ακούγονται μόνο με ειρωνικό τρόπο μπορούν να απαντηθουν. Το θέμα δεν είναι όμως τα όρια της βλακείας και της προβοκάτσιας που μπορούν να φτάσουν ορισμένοι αλλά το ότι αυτά τα άτομα δρουν ανεξέλεγκτα εναντίον της Ελλάδος και με σκοπό να μετατρέψουν την Θράκη σε νέο Κόσσοβο. Πέρα από την τοπική τους δράση στη Θράκη παρατηρούμε ότι φιλοξενούνται σε τηλεοπτικές εκπομπές, προσβάλλοντας με τα λεγόμενα τους το πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων και μιλώντας με απαξιωτικό τρόπο σε Έλληνα βουλευτή λέγοντας του «Βούλωσε το»!
Αυτοί όλοι κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Το ερώτημα είναι τι κάνει το «ελληνικό» κράτος; Δυστυχώς τίποτα. Εμείς ως Έλληνες πατριώτες και εθνικιστές οφείλουμε με τις όποιες δυνατότητες και μέσα έχουμε να αντισταθούμε και να ξεσκεπάσουμε τα σχέδια που εξυφαίνονται εναντίον της Θράκης μας. Θα μας βρουν απέναντι τους...

ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ
ΕΞΩ ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
Μετά τιμής για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Χάμος Αστέριος Τσιλοπάνος Πάρις
Το απόσπασμα από την εκπομπή

Για τη δίκη της δασκάλας του Μεγάλου Δερείου

Εκδικάσθηκε σήμερα το πρωί (19 Νοεμβρίου) στο δικαστήριο της Αλεξανδρούπολης, η έφεση του μουσουλμάνου που κατηγορείται για την πρόκληση σωματικής βλάβης στη δασκάλα του Μεγάλου Δερείου Χαράς Νικοπούλου. Παρά τις αδιάσειστες αποδείξεις που είχαν οδηγήσει και πρωτόδικα στην καταδίκη του, ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη και προκλητικά ισχυριζόταν ότι ουδέποτε χτύπησε, εξύβρισε και απείλησε τη δασκάλα. Το δικαστήριο τον έκρινε για μια ακόμη φορά ένοχο για όλες τις κατηγορίες και όρισε την ποινή της φυλάκισης σε 5 μήνες και 20 μέρες.
Κατά την έξοδο από το δικαστήριο, ύποπτο άτομο φωτογράφιζε διακριτικά τα πρόσωπα όσων παρευρέθηκαν στη δίκη. Όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο φωτογράφιζε, τράπηκε άτακτα σε φυγή. Πληροφορούμενοι οι παρόντες το περιστατικό, εξοργισμένοι τον ακολούθησαν σε παρακείμενη πολυκατοικία όπου είχε κρυφτεί. Χρειάστηκε η έντονη επιμονή αρκετών πολιτών, ώστε η αστυνομία να αναγκασθεί να τον ελέγξει και να κατασχέσει προσωρινά το οπτικό υλικό που είχε σε φωτογραφική μηχανή και κινητό. Τελικά το άτομο αυτό παρέλαβε περιπολικό. Κατά την έξοδο από την πολυκατοικία του ατόμου αυτού, ντόπιοι είπαν πως μάλλον πρόκειται για κάποιον Μπ…λι που σχετίζεται με μία τουρκόφωνη εφημερίδα.
Αξίζει να σημειωθεί πως στην πρώτη αναβολή της υπόθεσης στο εφετείο ο μουσουλμάνος κατηγορούμενος είχε τη συμπαράσταση πολλών ομόθρησκων του που προσήλθαν ομαδικά με λεωφορεία. Για αυτό στη σημερινή δίκη, μέλη του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου αψηφώντας το εργάσιμο της ημέρας και την απόσταση, έδωσαν δυναμικό παρόν δείχνοντας στην πράξη την αλληλεγγύη τους στη δασκάλα. Επίσης παρόντες ήταν και μέλη από τον πυρήνα Θράκης της Χρυσής Αυγής καθώς και πολλοί άλλοι πατριώτες. Κατά την επιστροφή τους πέρασαν από την πόλη της Κομοτηνής όπου και μοιράστηκαν χιλιάδες προκήρυξης εναντίον του ρόλου του τουρκικού προξενείου και των ύποπτων σχεδίων εναντίον της Θράκης μας.



ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΕΞΩ ΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ

Μετά τιμής για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Χάμος Αστέριος Τσιλοπάνος Πάρις

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας, μέσω του παρόντος δελτίου τύπου επιχειρεί να διαφωτίσει τον ελληνικό λαό σχετικά με τα όσα συνέβησαν το Νοέμβριο του 1973 στην πόλη των Αθηνών.
Η συγκεκριμένη δημοσίευση δεν απαιτεί θάρρος για να γραφεί, αλλά για να διαβαστεί. Κι αυτό γιατί η αριστερίστικη θολοκολτούρα φρόντισε να ποτίσει με δηλητηριώδες ψεύδος το πνεύμα των Ελλήνων. Φέτος όμως ήρθε η στιγμή να θριαμβεύσει η αλήθεια μέσα από αυτές τις αγωνιστικές γραμμές και τα αδιάψευστα στοιχεία τα οποία θα παραθέσουμε. Στο σημείο αυτό θα παρακαλέσουμε οποιονδήποτε νοσταλγό του Στάλιν αποπειραθεί να μας απαντήσει, να το κάνει με στοιχεία κι όχι με τις γνωστές αοριστολογίες στο όνομα της λαοκρατίας και του προλεταριάτου. Απλά πράγματα αγαπητοί μας σύντροφοι. Η περίοδος ιδεολογικής χάριτος έληξε.
Ας εξετάσουμε όμως τα γεγονότα από την αρχή. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι Η.Π.Α. εκείνη την εποχή επιθυμούσαν την ανατροπή του αείμνηστου Γεώργιου Παπαδόπουλου, εξαιτίας της άρνησής του να παραχωρήσει τις βάσεις της Σούδας στους Αμερικανούς για να βοηθήσουν με τη σειρά τους το Ισραήλ κατά τον αραβοισραηλινό πόλεμο. Έτσι χρησιμοποιώντας έναν άνθρωπο αφελή, το Δ. Ιωαννίδη, ο οποίος τότε ήτο πανίσχυρος ως διοικητής της Ε.Σ.Α., άρχισαν να πριονίζουν την καρέκλα του πρωτεργάτη της 21ης Απριλίου.
Πριν λοιπόν ο Παπαδόπουλος δημοκρατικοποιήσει το καθεστώς, ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο με μοχλό πίεσης τους φοιτητές και τους νέους ανθρώπους, τα αιώνια θύματα δηλαδή της παγκόσμιας τάξης. Είναι σύντροφοι τουλάχιστον ρομαντικός όποιος πιστεύει ότι οι φοιτητές έριξαν την επταετία, αφού έφεραν το ιωαννιδικό καθεστώς, το οποίο υπήρξε σαφώς αυστηρότερο του προηγουμένου (25-11-73).
Επανερχόμενοι στη χρονική σειρά των γεγονότων την 14-11-73 στο κτίριο της νομικής συγκεντρώθηκαν 400 φοιτητές, ενώ στο κτίριο του Μετσόβειου περίπου 500. Αυτοί ενωμένοι αποτέλεσαν την πρώτη μαγιά μιας καλοσχεδιασμένης υπόθεσης, ώστε την 15-11-73 έξω από το πολυτεχνείο ευρίσκοντο 5.000 άτομα. Κατά τη 16-11-73 το πλήθος ενισχυθέν από πάσης φύσεως στοιχεία, έφτασε τις 10000. Τα επικρατούντα συνθήματα ήταν σαφώς αναρχοκομουνιστικά. Η αστυνομία αδυνατούσα να δώσει λύση, εζήτησε δια του υπ' αριθ. Ε54256 Φ 002.5/16-11-73 τη βοήθεια του στρατού. Στις 01.15 πρωινή ώρα της 17-11-73 αφίχθησαν τα τεθωρακισμένα και στις 02.00 οι δυνάμεις των τιμημένων αλεξιπτωτιστών. Στις 03.00 περίπου το άρμα μάχης έρριπτεν την πόρτα και οι καταδρομείς εισήρχοντο ενώ οι έγκλειστοι αποχωρούσαν ήρεμα.
Συνελήφθησαν 866 άτομα από τους οποίους οι 475 ήταν εργάτες και ουδεμία σχέση είχαν με τις πανεπιστημιακές αίθουσες. Η επιχείρηση έληξε στις 04.00, ενώ τα επεισόδια συνεχίστηκαν μέχρι τις 19 Νοεμβρίου. Απολογισμός: Νεκροί 12 (κανείς μα κανείς εντός ή πλησίον του πολυτεχνείου).Τραυματίες: αστυνομικοί 61,ιδιώτες 366. Συλληφέντες συνολικώς:2060. Με την έλευση της Ν.Δ. άρχισε η πλέον σχιζοφρενική και παρανοική ιστορία που γνώρισε ποτέ η Ελλάς. Το 1978 κατά παράβασιν του κανονισμού της, η βουλή κατέθεσε στεφάνι και ο πρόεδρος της κήρυξε τη λύση της συνεδριάσεως. Συγχρόνως ασύστολα ψεύδη άρχισαν να γράφονται στα σχολικά βιβλία. Έτσι ο εισαγγελέας Τσεβάς με το υπ' αρ. 677/1975 βούλευμα και την 723/1975 απόφαση του 5μελούς εφετείου απεφάσισε ότι εφονεύθησαν 23 άτομα, άπαντες έξω και μακρυά του πολυτεχνείου και σε συνοικίες της πρωτεύουσας. Στα χρόνια της απόλυτης "αλλαγής" και δημοκρατίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο αστυνομικός διευθυντής Σαμπάνης έπειτα από εντολή του τότε υπ. Σκουλαρίκη και κατόπιν έρευνας κατέληξε σε 12(!) μόνο νεκρούς. Αποφασίστε επιτέλους σύντροφοι πόσοι ήταν τελικά; Εκείνη την εποχή ο Γ.Α. Μαγκάκης, εξήγγειλε πως το τεχνικό επιμελητήριο απονέμει τιμητικές συντάξεις. Φυσικά κανείς δεν προσήλθε για να συνταξιοδοτηθεί. Επίσης ο Ιωάννης Ροζάκος δήλωσε ότι θα δώσει 200.000 για όποια απόδειξη θανάτου εντός του πολυτεχνείου. Μέχρι τώρα δεν έχει εμφανισθεί κανείς. Όλοι τέλος θα θυμάστε εκείνο το δυστυχή πρώην δήμαρχο Αθηναίων Μπέη, που ακόμη ψάχνει να βρει τους ομαδικούς τάφους.
Να θυμηθούμε ότι η Σύγκλητος με την υπ'αριθ. 33437 απόφαση της 11-10-75 προς τον εισαγγελέα Τσεβά δηλώνει ότι ουδείς εφονεύθη εντός ή πέριξ του πολυτεχνείου (το ίδιο κατέθεσε ο πρύτανης ως μάρτυρας του εφετείου 20-1-1975). Να μην αναφερθούμε στο αισχρό δημοσίευμα της ψεύτικης Ηλένιας, της δήθεν αγαπημένης κάποιου Ηλιόπουλου ( πρόκειται για μια φωτογραφία του γνωστού μοντέλου του Λονδίνου, Νάνσυ Κρηντλαντ).


Αλήθεια τι έχετε να πείτε πράσινοι σύντροφοι για τη δήλωση του Ανδρέα ότι "ο αγώνας του Νοέμβρη δεν απέβλεπε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δεν ήταν αντιχουντικος...". Παρ' όλα αυτά στο προσκλητήριο νεκρών στις 17-11- 1983 αναφέρθηκαν 58 ψεύτικα επώνυμα χωρίς ονόματα και μεταξύ αυτών του ευέλπιδος Μεσαρχάκη, ο οποίος αυτοκτόνησε στη σχολή σε άσχετο χρόνο. Ψέμα στο ψέμα δηλαδή οι σύντροφοι της αλλαγής. Στις 28-1-82, 8 βουλευτές της Ν.Δ. κατέθεσαν επερώτηση στη βουλή για το "ποιοι οι νεκροί του πολυτεχνείου" για να λάβουν την απάντηση από τον Πέτσο(16-2-82), "αυτούς που τιμούσατε κι εσείς επί πέντε χρόνια. ". Το πολυτεχνείο σύντροφοι δεν έριξε καμία δικτατορία. Βάλτε το επιτέλους στο μυαλό σας. Άνοιξε απλά τις πύλες στον Αττίλα 1 και 2. Όσοι συνέβαλαν σε αυτό θα πρέπει να ντρέπονται. Κάποτε βέβαια όλοι λογοδοτούν. Ίσως η ώρα της κρίσης να μην αργήσει. Αμήν. Τα ονόματα των παραδεκτά νεκρών από Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι και τα 12 στη διάθεση οποιουδήποτε θελήσει. Δεν έχει παρά να μας το ζητήσει. Υπενθυμίζουμε ότι ουδείς εφονεύθη εντός ή πλησίον του πολυτεχνείου.
Κλείνοντας ως Π.Ε.Σ. δεσμευόμαστε ότι την ώρα του σχηματισμού της Μεγάλης Εθνικής Κυβερνήσεως θα καταργηθούν αυτομάτως οι εορτασμοί επετείων τοιούτου είδους και θα αντικατασταθούν με αυτούς που αρμόζουν στο Έθνος των Ελλήνων. Επιπλέον από την ερχόμενη χρονιά (φέτος ανειλημμένες υποχρεώσεις εκτός Λαρίσης δε μας το επιτρέπουν), θα υπάρξει ενημέρωση της μαθητιώσας νεολαίας έξω ακριβώς από τα σχολεία, σε συνδυασμό με εκδήλωση όπου θα προβληθεί σπάνιο φωτογραφικό υλικό καθώς και μοναδικά ντοκουμέντα. Τέλος καλούμε τους γονείς τη 17η Νοεμβρίου να μη στείλουν τα παιδιά τους στις γιορτούλες που θα γίνουν στα σχολεία. Πρέπει επιτέλους να ξυπνήσετε και να αφήσετε μόνους τους γενειοφόρους εκπαιδευτικούς να τραγουδούν μεταξύ τους το "γελαστό παιδι" (τραγούδι απόλυτα εθνικιστικό, αφού πρόκειται για μελωποιημένο ποίημα ενός Ιρλανδού αγωνιστή). Σύντροφοι καλημέρα σας....


ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΛΑΕ ΠΟΛΕΜΑ ΣΕ ΠΝΙΓΟΥΝΕ ΣΤΟ ΨΕΜΑ


Μετά τιμής για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας

Χάμος Αστέριος Τσιλοπάνος Πάρις

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Η ηρωική αντίληψη της ζωής - του Ιωάννου Συκουτρή

Ιωάννης Συκουτρής

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Στο βιβλίο «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» του Ι. Συκουτρή, περι­έχονται τρία κεφάλαια βασισμένα σε αντίστοιχα μαθήματά του προς την Ελευθέρα Σχολή Κοινωνικής Προνοίας. «ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ», «ΠΕΡΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ», «ΤΥΠΟΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ». Στους «ΤΥΠΟΥΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» ο Συκουτρής αναφέρεται σε έξι περιπτώσεις αντιλήψεως της ζωής, οι οποίες αντιστοιχούν σε έξι ιδεατούς ανθρωπίνους τύπους. Έτσι, αφού περιγράψει την θρησκευτική, την μηδενιστική, την ευδαιμονιστική, την ανθρωπιστική αντίληψη της ζωής και την αντίληψη του αντικειμενικού έργου, θα καταλήξει αναφερόμενος στην ηρωική αντίληψη της ζωής. Αυτό το τελευταίο, υπέροχο κείμενο παραθέτουμε εδώ.

Η ΗΡΩΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Η ηρωική αντίληψις της Ζωής αναχωρεί από την αρχήν, ότι η Ζωή είν' ένας διαρκής αγών, μία αδιάκοπος, χωρίς τέρμα και χωρίς σταμάτημα, μάχη εναντίον της φύσεως, εναντίον των άλλων ανθρώπων, εναντίον του εαυτού μας. Επομένως και ο άνθρωπος, κάθε γενεάς, αποτελεί μίαν συνεχή μ ε τ ά β α σ ι ν προς κάτι άλλο, προς κάτι ανώτερον. Όχι προς ένα διαφορετικόν είδος οργανικού όντος (τον υπεράνθρωπον π.χ. του Nietzsche), αλλά προς το να γίνη φορεύς μιας ανωτέρας, δηλαδή εντονωτέρας και πλουσιωτέρας μορφής της Ζωής. Έτσι κάθε άνθρωπος αξιόλο­γος είν' ένας π ρ ό δ ρ ο μ ο ς, που αντλεί το νόημα της υπάρ­ξεώς του όχι από το παρελθόν ούτ' από το παρόν, αλλ' από το μέλλον και μόνον. Το παρελθόν ως παρελθόν το αγνοεί, προς το παρόν ευρίσκεται εις πόλεμον συνεχή. Όχι μόνον προς εκείνο το παρόν, το οποίον δεν είν' εις την ουσίαν του παρά επιβίωσις του παρελθόντος, ή μάλλον διατήρησις του σώματος αυτού οφειλομέν' εις την δειλίαν ή την νωθρότητα των συγχρόνων ανθ­ρώπων· ο ηρωικός άνθρωπος μάχεται και προς το γνήσιον πα­ρόν, το παρόν που ζη γύρω του και ζη μέσα του.
Και εδώ ακριβώς κείται η τ ρ α γ ι κ ό τ η ς του ηρωικού ανθρώπου. Ριζωμένος είναι βαθύτατα εις το παρελθόν, τού οποίου είναι το εκλεκτότερον κάρπισμα· μέσα του συμπυκνώνει εις μοναδικόν βαθμόν εντάσεως το παρόν - και όμως αρνείται το παρόν και το μάχετ' εν ονόματι του μέλλοντος, το οποίον ζη ο ίδιος προληπτικώς μόνον ως πραγματικότητα μέσα του. Και το μάχεται με τα όπλα και την ρώμην της ψυχής του, που είναι του παρόντος όπλα και ρώμη, το οποίον κατ' αυτόν τον τρόπον χρη­σιμοποιεί ταυτοχρόνως και καταπολεμεί. Έτσι τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτόν του, εκλέγων ούτως ειπείν το επικινδυνότερον σημείον, μέσα εις την ορμήν και την οργήν παντοδαπών συγ­κρούσεων. Συγκρούσεων προς τούς συγχρόνους του, οι οποίοι τον μισούν, διότι μισούν το μέλλον εις το πρόσωπόν του. Συγ­κρούσεων προς τον ίδιον τον εαυτόν του, μιας πάλης μεταξύ της πραγματικότητάς του, που ανήκει εις το παρόν, και των δυ­νατοτήτων του, που ανήκουν εις το μέλλον, που ε ί ν α ι το μέλλον, που θα τας πολεμήση και πάλιν εν ονόματι άλλων δυνα­τοτήτων από την στιγμήν που θα γίνουν πραγματικότης.
Κατ' αυτόν τον τρόπον ζη τ α υ τ ο χ ρ ό ν ω ς ο ηρωικός άνθρωπος τον μεγαλύτερόν του πόνον και την μεγαλυτέραν του ελπίδα. Ζη την συντριβήν και τον πόνον του, αλλά ζη μαζί και την ηθικήν αναγκαιότητα του πόνου και του χαμού του. Κάτι περισσότερον: Ερωτεύεται την συντριβήν του, την χαίρετ' εκ των προτέρων, αντλεί την ιλαρωτέραν του ακριβώς παρηγορίαν από την συντριβήν του.
Αισθάνεται πως είναι διαλεγμένος από την Μοίραν ως αγωνιστής και ως μάρτυς - περισσότερον ως μάρτυς, αφού την επιτυχίαν δεν την μετρεί με αποτελέσματ' άμεσα, με αριθμούς και μεγέθη, δεν την μετρεί καν διόλου. Είναι το αλεξικέραυνον, που θα συγκεντρώση επάνω του (θα προσελκύση μάλλον εθε­λουσίως) όλας τας καταιγίδας και όλα τ' άστροπελέκια, διά να προστατευθούν τα κατοικητήρια των ειρηνικών ανθρώπων. Αλλά θα το κάνη όχι από πνεύμ' αλτρουισμού και εθελοθυσίας υπέρ των άλλων. Εις την ετοιμότητα του κινδύνου τον σύρει με ακαταμάχητον έλξιν η α ι σ θ η τ ι κ ή, θα έλεγα, γοητεία του κινδύνου, η συναίσθησις ότ' είναι π ρ ο ν ό μ ι ο ν των εκλε­κτών (όχι καθήκον ή πράξις φιλανθρωπίας) να συντρίβωνται υ π έ ρ των άλλων, υ π ό των άλλων - το πολυτιμότερον προνόμιον! Ο ηρωικός άνθρωπος δεν είναι το άνθος, δεν είν' ο καρπός - αυτά αντιπροσωπεύουν το παρόν και του παρόντος την ανεπιφύλακτον χαράν. Είναι ο σπόρος που θα ταφή και θα σαπίση, διά ν' αναφανή το άνθισμα και το κάρπισμα. Είν' εκείνος που θάπτεται διά να εορτασθή η α ν ά σ τ α σ ι ς, και ανάστασις χωρίς ταφήν δεν υπάρχει.
Αλλ' ο ηρωικός άνθρωπος δεν δείχνεται εις την συντριβήν του μόνον, ή και εις την ετοιμότητα έστω προς συντριβήν. Ειδεμή, η ηρωική αντίληψις θα ήτο ιδεώδες θανάτου μόνον, όχι μορφή ζωής - και τι ζωής! Ο ηρωικός άνθρωπος, και μόνος αυτός, ζη έ ν τ ο ν α και π λ ο ύ σ ι α ολόκληρον την ζωήν. Αλλά το να ζήση έντονα δεν σημαίνει δι' αυτόν ό,τι συνήθως νοούμεν με την έκφρασιν αυτήν: να δοκιμάζη άφθονα και δυνατά τας απολαύσεις και τας ηδονάς της Ζωής.
Δεν τας αγνοεί βέβαια τας απολαύσεις της Ζωής ο ηρωικός άνθρωπος αλλά τας δοκιμάζει τόσον, όσον χρειάζεται να τας ξεπεράση, τας γνωρίζει τόσον, ώστε να εννοή, ότι κατά βάθος παραλύουν μάλλον την δύναμιν του ανθρώπου, και ας τού χαρίζουν την ψευδαισθησίαν της εντατικότητος και της πλησμο­νής. Έπειτα, τας απολαύσεις αναζητεί εκείνος που ζητεί να πάρη από την Ζωήν, όχι εκείνος που έχει να της δώση - και σε πλουτίζει όχι το να παίρνης αλλά το να δ ί δ η ς.
Η έντονος αυτή ζωή είναι κατ' ανάγκην π ο λ υ μ ε ρ ή ς, τόσον πολυμερής, ώστε να την ευρίσκουν πολυπράγμονα όσοι μετρούν τον πλούτον των εκλεκτών φύσεων με την πενίαν της ιδικής των, όσους δεν αφήνει ο φθόνος ν' αναγνωρίσουν εις ένα σύγχρονόν των τον όλβον των αγαθών, που δεν έχουν εκεί­νοι. Ο ηρωικός άνθρωπος χαίρεται πολλάς μορφάς ζωής συγ­χρόνως, και τας χαίρεται όχι εξωτερικώς, σαν αισθητικόν θέαμα ή διά να ικανοποιήση την περιέργειάν του. Μ έ σ α τ ο υ ζη όλας αυτάς τας μορφάς της Ζωής, τας αφομοιώνει μέσα του, και τας αποδίδει με τον π ρ ο σ ω π ι κ ό ν του τρόπον. Η ψυχή του ομοιάζει μ' ένα έδαφος λιπαρόν και βαθύ, εις το οποίον κάθε σπόρος άνετα θ' ανθοβολήση και θα καρπίση. Έτσι μεταμορφώνεται, χωρίς να χάνη τον εαυτόν του. Ζη ταυτοχρόνως με πολλούς, όπως ο τραγικός ποιητής ο μεγαλοφυής, που ζη μέσ' απ' όλα του τα πρόσωπα, και όμως παραμένει ο ίδιος και ως ύπαρξις και ως διάνοια. Και δεν ζη μόνον πολλάς μορφάς Ζωής· συγκλονισμούς συγκλονίζεται πολλούς, συντριμμούς συντρίβεται πολλούς, μυρίους θανάτους αποθνήσκει.
Αλλ' η πολυμέρεια αυτή δεν σημαίνει και δ ι ά σ π α σ ι ν, απώλειαν έρματος ατομικού, διάχυσιν και θόλωμα του πυρήνας της προσωπικότητας - αυτό συμβαίν' εις τους πολλούς, όταν ποτέ θελήσουν να είναι πολυμερείς. Διά τον ηρωικόν άνθρωπον η πολυμέρεια δεν αίρει την συγκέντρωσιν· την καθιστά ισχυροτέραν, την α π ο δ ε ι κ ν ύ ε ι ισχυροτέραν. Δεν θα ήτον ηρωικός άνθρωπος, αν δεν ήτο μία δυνατή προσωπικότης, και δυνατή προσωπικότης σημαίνει ισχυρόν κεντρικόν εγώ, που να συγκρατή τας ψυχικάς περιπετείας και τα εξωτερικά περιστατικά, τα πετάγματα και τα ενδιαφέροντα εις μίαν σφικτο­δεμένην ενότητα όχι μόνον χρονικής διαδοχής, αλλά συνο­χής λογικής, αναγκαιότητος ηθικής.
Η πολυμέρεια του ηρωικού ανθρώπου παρέχει πολλάκις την εντύπωσιν α ν τ ι φ α τ ι κ ό τ η τ ο ς. Είναι τόσον πλουσία η προσωπικότης του, ώστε το καθένα της μέρος, η καθεμία της πλευρά, θα ημπορούσε ν' αποτελή (και αποτελεί διά τους πολλούς) έναν αυτόνομον κόσμον, διαφορετικόν από τον κόσμον που θα ημπορούσε ν' αποδώση μία άλλη πλευρά του. Είναι λοι­πόν ν' άπορής πώς οι πολλοί τας ευρίσκουν ασυμβιβάστους; Αλλ' ο ηρωικός άνθρωπος δεν ομοιάζει με τους καλούς και φρονίμους αμαξάδες, οι οποίοι οδηγούν το αμαξάκι των «βραδέως αλλ' ασφαλώς» από τους δρόμους τους στρωτούς και τους ήσύχους προς το τέρμα, που άλλοι καθώρισαν. Με τον ηνίοχον ομοιάζει, που κυβερνά τέσσαρα, οκτώ ίσως θυμοειδή άλογα - και το καθένα των σπεύδει ασυγκράτητον προς αυτοβούλους κατευθύνσεις. Τα κυβερνά με δυνατό χέρι, χωρίς όμως και να εξουδετερώνη εκείνων την ορμητικότητα και την επαναστατικότητα. Ειδεμή, τι θέλγητρον θα είχε δι' αυτόν η ηνιοχεία; Το «βραδέως αλλ' ασφαλώς» δεν το ξέρει· λογαριάζει και τας πτώ­σεις, διότι μόνον όπου υπάρχουν πτώσεις δίδετ' ευκαιρία και ανυψώσεων.
Πράγματι ο π ό λ ε μ ο ς και ο κ ί ν δ υ ν ο ς είναι το στοιχείον του, η απαραίτητος τροφή του. Ο πόλεμος λέγω και η νίκη, όχ' η ε π ι τ υ χ ί α. Η επιτυχία δεν είναι πάντοτε νίκη· είναι νίκη εξωτερική, εξωτερικός πλουτισμός εις επιτεύγματα και κέρδη - να σαν τα ρεκόρ συγχρόνου αθλητού, που μετρούνται με δευτερόλεπτα και υφεκατοστόμετρα. Αλλ' ο ηρωικός ζητεί την νίκην εκείνου που χαίρεται το ότι επολέμησε, το ότι εκινδύνευσε, το ότι αντέστη την νίκην ως ευκαιρίαν μόνον να ζήση έντόνους και αγωνιώδεις στιγμάς. Και παρομοία νίκη συνυπάρχει κάλλιστα με την αποτυχίαν εις τους αντικειμενικούς σκοπούς, καθώς η αποτυχία των 300 εις τας Θερμοπύλας...
Άλλωστε γενικώς η επιτυχία είναι διά τον ηρωικόν άνθρωπον μία λέξις, μία πραγματικότης ίσως – όχι α ξ ί α. Δεν την ξέρει, ούτε τον ξέρει εκείνη. Αν επίστευεν ολιγώτερον εις τον εαυτόν του, θα ήτο δι' αυτό απογοητευμένος. Αν επίστευεν ολι­γώτερον εις της Μοίρας την σοφίαν, θα ήτο απαισιόδοξος. Αλλ' επιτυχία σημαίνει πραγματοποίησις σκοπού, που ευρίσκετ' έξω μας, και εκείνος έχει μ έ σ α τ ο υ τον σκοπόν και το νόημα της υπάρξεώς του. Απέναντι αυτού τίποτε δεν μετρεί, ούτ' ή ζωή του ούτ' η ευτυχία του. Και τι μεγαλύτερον θα ημπορούσεν η επιτυχία να τού προσφέρη;
Έπειτα η επιτυχία σημαίνει φρόνησιν, και η φρόνησις είναι προσαρμογή της ψυχής προς τα πράγματα, κ α τ α β ι β α σ μ ο ς δηλαδή και ολιγάρκειά της, διά να συμμορφωθή προς την καθημερινότητα του εξωτερικού κόσμου. Ενώ η σοφία και η αποστολή του ηρωικού είναι ν' α ν α β ι β ά σ η τα πράγματα προς την ψυχήν του, να τα γεμίση με νόημα τόσον, ώστε να γίνουν αντάξιά του. Δι' αυτό παρέχει την εντύπωσιν άφρονος, και ε ί ν α ι άφρων. Έχει την αφροσύνην του παιδιού, που στερείται την πολυύμνητον αυτήν πείραν της πραγματικότητας, η οποία είναι κατά βάθος όκνος και ολιγοπιστία. Ενώ το παιδί είναι παιδί, ακριβώς διότι πιστεύει, διότ' ημπορεί ακόμη να πιστεύη, ανεπιφύλακτα. Ο ηρωικός άνθρωπος είν' ο αιωνίως νέος - τι να την κάνη την φρόνησιν; Είναι διά τους πεζούς και τους νοικοκυραίους, που βαδίζουν ήσυχα και ομαλά τον δρόμον της ζωής των. Εκείνος όμως δεν βα­δίζει· χορεύει.
Αυτός είν' ο λόγος που θεωρείται και είναι άνθρωπος α β ο ή θ η τ ο ς εις την συνήθη πρακτικήν ζωήν. Και ένας άλλος λόγος: δεν έχει την φρόνησιν να δ υ σ π ι σ τ ή προς τους γύ­ρω του. Να δυσπιστή προς τι; Διά ν' αποφύγη κινδύνους; Μα αυτούς είναι ακριβώς, που αναζητεί η ψυχή του. Τούς αναλαμβάνει όχι από επαγγελματικήν συνήθειαν η από βιοπορι­στικόν καταναγκασμόν - οι ακροβάται και οι θηριοδαμασταί θα ήσαν τότε οι ηρωικώτεροι των ανθρώπων - αλλ' ως εσωτερικήν προσταγήν της μοίρας του, ως το ιερώτερον δικαίωμα που τού δημιουργεί η υπεροχή του. Οι πολλοί καμαρώνουν δι' όσους κινδύνους απέφυγαν, όχι δι' όσους υπεβλήθησαν· περιγράφουν τας επιτυχίας, που επραγματοποίησαν, και υπερηφανεύονται διά την εξυπνάδα των. Αλλά διά τον ηρωικόν άνθρωπον, το εί­δαμεν: η επιτυχία δεν αποτελεί ούτε κριτήριον ούτε ιδεώδες· ιδεώδες του και κριτήριον: να ζήση δυνατός και ωραίος. Και είναι γενναιότερον και ωραιότερον ν' αδικηθής παρά ν' αδικήσης, να εξαπατηθής παρά να εξαπατήσης.
Άλλωστε προς τι να εξαπατήση; Εξαπατούν οι ετεροκεντρικοί, αυτοί που ασχολούνται διαρκώς με τους άλλους, διά να τούς αντιγράφουν ή να τούς φθονούν ή και τα δύο μαζί. Απασχολούνται κατ' ανάγκην, αφού δεν είναι τόσον πλούσιον το εγώ των, ώστε να τούς απασχολή εκείνο έντονα και ικανοποιητικά. Ο ηρωικός όμως αποτελεί ο ίδιος κ έ ν τ ρ ο ν τ ο υ ε α υ τ ο ύ τ ο υ, ελεύθερος εις την απομόνωσίν του, αριστοκρατικός με την απόστασιν εις την οποίαν κρατεί τούς άλλους, απτόητος με το θάρρος της προσωπικής του γνώμης και της προσωπικής του ευθύνης, υπερήφανος μέσα εις το άβατον τέμενος της μοναξιάς του. Δι' αυτό δεν καταδέχεται να φθονή, μήτε να παραβγαίνη με τούς άλλους· δεν χρειάζεται να βεβαιώνη εις τον εαυτόν του μ' αυτό το μέσον, με την εξωτερικήν αναγνώρισίν του δηλαδή, την υπεροχήν του.
Πουθενά δεν φαίνεται περισσότερον η υ π ε ρ η φ ά ν ε ι α του ηρωικού ανθρώπου, παρά εις τον τρόπον που δι­εξάγει τους λεγομένους αγώνας ιδεών. Δεν αποβλέπει ποτέ εις το να νικήση. Τι θα ειπή να νικήση; Να δεχθούν τας απόψεις του; Συμφορά! Ο ίδιος ξέρει τι τού εστοίχισεν ως που να καταλήξη εις αυτάς, τι τ ό λ μ η εχρειάσθη - sapere aude, λέγει ο αρχαίος ποιητής - τι εσωτερικήν ω ρ ί μ α ν σ ι ν προϋποθέτει. Έτσι, ανησυχεί μάλλον παρά ποθεί εκείνον, που θα τας δεχθή κατ' επιταγήν ή ως προϊόν μιας συντόμου συζητήσεως.
Διά ν' αποκτήση μήπως ο π α δ ο ύ ς; Είν' αληθές, ότι πολλοί αισθάνονται την ανάγκην να κάνουν προπαγάνδαν διά τας ιδέας των, σαν να φοβούνται, ότι δεν θα είναι ορθαί, αν δεν τας ανεγνώριζαν και άλλοι, κατά το δυνατόν πολυαριθμότεροι. Αλλ' εκείνος γνωρίζει, ότι σημασίαν δεν έχει το περιεχόμενον των ιδεών ενός ανθρώπου, αλλ' η ψυχική δύναμις με την οποίαν τας κατέκτησε και τας κατέχει. Όχι το τ ι πιστεύεις, αλλά το π ώ ς πιστεύεις ό,τι πιστεύεις. Ότι τας θεμελιώδεις, τας ζωτικάς πεποιθήσεις σού ρυθμίζει κατά βάθος η μοίρα σου, όχι τανάπαλιν. Και η μοίρα σου είναι κάτι απολύτως προσωπικόν· δεν ημπορείς μήτε να το δανεισθής, μήτε να το δανείσης. Έπειτα τι σημαίνει διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο αριθμός; Εκείνος θέλει, και ως πνευματικός άνθρωπος ακόμη, να εργάζεται, όχι να συνεργάζεται· είναι ανδρικώτερον...
Έτσι, και όταν υπερασπίζη τας απόψεις του, δεν το κάνει διά να τας επιβάλη· αλλά διά να μείνη οποίος είναι. Και ακριβώς το να είναι οποίος είναι, αποτελεί εις τα μάτια των άλλων πολλάκις, αυτό και μόνον, πολεμικήν. Η ύπαρξίς του και μόνη εξεγείρει το μίσος· αρκεί να περιγράφη απλώς πώς είναι, και προκαλεί αντιπάθειαν· τόσον μεγάλον μέρος από το μέλλον αντιπροσωπεύει! Διότι το μέλλον είναι σκοτεινόν, και είν' ολίγοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι, οι πολλοί το φοβούνται, και ο φόβος των παίρνει πολλάκις την μορφήν αντιπαθείας.
Και όμως σπείρει άφθονα τα γεννήματα του νου του. Τα σπείρει, διότι δεν ημπορεί να κάνη διαφορετικά· όπως το δέντρον που τινάζει τούς καρπούς του σαν ωριμάσουν, είτ' ευρίσκοντ' αποκάτω είτε όχι αυτοί που θα τούς είναι χρήσιμοι. Έ­τσι και ο ηρωικός άνθρωπος: διδάσκει, παρασυρόμενος από την πίστιν του· ομιλεί περί αυτής, υποκύπτων εις την εσωτερικήν ορμήν ν' ανακοινώση - όχι ν' ανακοινώση· ν α τ ρ α γ ο υ δ ή σ η μάλλον, την χαράν του και τους θησαυρούς του - να φωνάξη την αγάπην του, και διαβεβαιώνει κάθε φοράν το αγαπημένον του πρόσωπον πόσον τ' αγαπά, όχι διά να το πείση ούτε διότι φαν­τάζεται πως αμφιβάλλει, αλλά μόνον διότι ευχαριστείται ο ίδιος κάθε φοράν να τ' ακούη. Έτσι και ο ηρωικός άνθρωπος: είτε προφορικώς αναπτύσσει προς ένα κοινόν, είτε γράφει, κατά βάθος είν' ο ίδιος ακροατής και αναγνώστης του εαυτού του. Ομιλεί ενώπιον των άλλων, διά ν' ακούση ο ίδιος την φωνήν του δυνατώτερα, διαυγέστερα, συνειδητότερα.
Υπερήφανος είναι, όχι εγωιστής. Δι' αυτό σπαταλά τον εαυτόν του. Η ευτυχία του είναι ν α δ α π α ν ά, ακριβέστερον ακόμη: ν α δ α π α ν ά τ α ι. Ανεξάντλητος όπως είναι, δεν ξέρει αριθμητικήν. Είναι τόσον πλούσιος, ώστε θ' αναπλη­ρώση εύκολα (το ξέρει) κάθε ζημίαν· προς τι λοιπόν να την υπο­λογίζη; Υπολογίζει ο πτωχός· ο πλούσιος κλείνει τα μάτια, απλώνει το χέρι, και σκορπά ... Όσα και να σκορπήση, πάντοτ' εκ του περισσεύματος θα είναι.
Εκ του περισσεύματος αντλεί και η μεγαλοδωρία του ηρωικού ανθρώπου. Αφρόντιστα και αδίστακτα σπαταλά τα πλούτη του, την δραστηριότητά του, την υγείαν του, την ρωμαλεότητα της ψυχής και του νου του. Σκορπά την αγάπην του χωρίς ανταλλάγματα, έτοιμος να πληρώση εκείνους που θα θελήσουν να την δεχθούν. Σκορπά τας συγκινήσεις, τους ενθουσιασμούς και την φλόγα, τα κάλλη και τα ρίγη της ψυχής του και είναι τόσον πολλά τα πολύτιμ' αυτά πετράδια, ώστε ο πτωχός και ο κακός υποπτεύουν πως θα πρέπει κίβδηλα να είναι· ειδεμή, θα τα εμοίραζεν έτσι, τόσον αμέριμνα, τόσον αλύπητα; Σκορπά του νου του τα γεννήματα, που είναι δι' αυτόν βιώματα ψυχής, χωρίς να κατοχυρώνη συγγραφικώς την πατρότητά των, να έτσι σαν τον ήλιον που ακτινοβολεί παντού το φως του. Και ο ήλιος δεν έχει μετρητήν του φωτός· έχουν αι ηλεκτρικαί εταιρείαι μόνον.
Και είν' η χαρά του να σκορπά: όλα τ' αγαθά της γης τα εκτιμά όχι ως κ τ ή μ α τ α, αλλ' ως χ ρ ή μ α τ α (με την αρχαίαν σημασίαν της λέξεως εκ του χρώμαι), ως δαπανήματα δηλαδή. Ή μάλλον πιστεύει πως αγαθά δεν είναι· γ ί ν ο ν τ α ι αγαθά, αφ' ης στιγμής και εφ' όσον δαπανώνται.

Εις την εργασίαν καθυποβάλλεται με ανεπιφύλακτον προθυμίαν. Την δέχεται αυτονόητα και χαρωπά, αφού είναι κάτι βαρύ και δύσκολον, αφού ζωή σημαίνει δι' αυτόν δράσις και κά­ματος. Εργάζεται από την επιθυμίαν να χρησιμοποιή τας δυνά­μεις του σώματος και της ψυχής εις έργα δύσκολα, εργάζετ' αισθητικώς, καθώς ένας αθλητής.
Το ίδιον και εις την πνευματικήν του εργασίαν: Δεν μελετά διά να γράψη ένα βιβλίον - η σκέψις είναι δι' αυτόν κάτι που το ζη, όχι κάτι που το γράφει - ή διά να επιτύχη εν αξίωμα. Μέσα του θέλει να πλουτίση, να πλουτίση ακόμη με την χαράν που δίδει ένα δύσκολον ζήτημα. Προχείρως έτσι σκορπά ένα πλήθος προσωπικών στοχασμών (προσωπικών και όταν έχη απ' άλλους λάβει την αφετηρίαν της σκέψεως), που ένας άλλος θα επροφύλασσε ζηλοτύπως. Μα ο ηρωικός άνθρωπος αγνοεί την ζηλοτυ­πίαν.
Και είναι φυσικόν· αφού διατηρεί ζωντανά και καθαρά τα χαρίσματα του γνησίου αριστοκράτου: την μοναξιά του, το αίσθημα της ανεπιμειξίας, το θάρρος και την ικανότητα προς περιφρόνησιν, τας μακροχρονίους αφοσιώσεις, την αρχοντικήν μεγαλοδωρίαν. Προ παντός το αίσθημα της προσωπικής τιμής, ενώπιον της οποίας όλα τ' άλλα, πλούτος και μόρφωσις, εξουσία και υγεία, είν' ένα μηδέν.

Η ζωή ενός ανθρώπου, καθώς αυτού που περιέγραψα, δεν ημπορεί παρά να είναι σ ύ ν τ ο μ ο ς. Σύντομος όχι πάντοτε με την κοινήν σημασίαν· ημπορεί κάποτε να ζήση και πολλά χρόνια, αλλά πάντα θα είν' ολίγα, σχετικώς με την πλησμονήν της ζωτικότητός του. Άλλωστ' η ηλικία είναι κάτι σχετικόν· δεν μετρείται πάντως με την διάρκειαν, με το περιεχόμενόν της μετρείται. Είν' έννοια ηθική, όχι αστρονομική.
Συνήθως όμως είναι σύντομος και υπό την συνήθη χρήσιν της λέξεως. Σύντομος, διότι ο ηρωικός άνθρωπος περνά ολόκληρον την ζωήν του εις το πολυκίνδυνον μέτωπον του πολέμου. Σύντομος, διότι πάντοτε είναι, από την μοίραν του και μόνην οδηγούμενος, ε ρ α σ ι θ ά ν α τ ο ς.
Βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν' αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν υ φ ί σ τ α τ α ι τον θάνατον. Δι' αυτόν και ο θάνατος ακόμη δεν είναι π ά σ χ ε ι ν, είναι π ρ ά τ τ ε ι ν. Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τούς δίδει αυτή το νόημα· διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή, και η αρχή το νόημά της αντλεί από το τέλος, του οποίου είν' η αρχή. Και είναι το τέλος ο θάνατος, αλλά και η τελείωσις.
Αλλ' ο πληθωρισμός της ζωής είναι τόσος μέσα του, ώστε και ο θάνατός του δεν είν' εκμηδένισις πλέον. Μεστώνει από περιεχόμενον, από ηθικήν αναγκαιότητα, πλημμυρίζει από την χαράν και την ωραιότητα μιας τελευταίας νίκης - παρόμοια με τον ήλιον, ο οποίος, κλίνων προς την δύσιν, ενδύεται την πορ­φυράν του μεγαλοπρέπειαν.
Αν θα είν' εκούσιος ο θάνατος ή ακούσιος, δεν έχει σημασίαν. Διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο θάνατος είναι πάντοτ' ε κ ο ύ σ ι ο ς, αφού ο δρόμος, που συνειδητά εδιάλεξε και βαδίζει, μοιραίως και αναγκαίως οδηγεί προς τα εκεί. Άλλωστε δια­λέγει συνήθως ο ίδιος τον θάνατόν του και την ώραν του, με την εσώψυχον πίστιν ότι δικαίωμά του απόλυτον είναι: Αν θέλης να γεννηθής και πότε θέλεις να γεννηθής, δεν εξαρτάτ' από την συγκατάθεσίν σου· το να φύγης όμως από την Ζωήν και πότε να φύγης, αυτό αφήκεν ο Θεός εις την ιδικήν σου, την υπεύθυνον διαγνώμην. Και είναι βαρεία και δύσκολος αυτή η ευθύνη - διά τούτο και η ορμή προς αυτοσυντηρησίαν είναι τόσον ισχυρά.
Αλλ' εκούσιος ή ακούσιος ο θάνατος του ήρωος, είναι πάντοτε μία έκρηξις ηφαιστείου. Να έτσι εξαφνικά σπα το δοχείον της ζωής του, συντρίβεται και συντρίβει όλα γύρω του, φλέγεται και φλέγει, φωτίζεται και φωτίζει - και τρομάζουν οι δειλοί και ταπεινοί και φθονεροί. Οργή Κυρίου . . .