Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 114 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

Ακριβώς 114 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο ενός ανδρός που έδωσε στην κυριολεξία τα πάντα για την πατρίδα και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Ένας γνήσιος ευπατρίδης, ο οποίος άφησε πίσω του τα πλούτη και την οικογένεια του για να τρέξει να σώσει τη Μακεδονία μας που τότε σφάδαζε υπό το ζυγό των κομιτατζήδων. Δε δίστασε στιγμή να αρπάξει το ντουφέκι του και να φωνάξει στα χιονισμένα της Μακεδονίας μας βουνα, <<ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ>>.Μοναδικός ως προς τις ικανότητες του στον ανταρτοπόλεμο, καταφέρνει καίρια πλήγματα στους δυνάστες του ελληνισμού και ταυτόχρονα προκαλεί πανικό στον αιώνιο εχθρό, τον φερμένο από τα βάθη της μογγολικής στέπας. Συνεπικουρούμενος από μία μεγάλη μορφή της μάχιμης πτέρυγας της Εκκλησίας, το Γερμανό Καραβαγγέλη, δημιουργεί ένα θρύλο γύρω από το όνομα του που εκείνη την περίοδο, για λόγους ασφαλείας είναι το γνωστό <<Μίκης Ζέζας>>. Εξάλλου δε λείπουν από την παράδοση τα δημοτικά τραγούδια και τα ποιήματα στα οποία μνημονεύεται με το ψευδώνυμό του. Δυστυχώς όμως η προέλαση του θα σταματήσει στις 13 Οκτωβρίου του 1904, όταν έπειτα από προδοσία θα πέσει νεκρός, χωρίς αυτό να σημάνει φυσικά και το τέλος του απελευθερωτικού αγώνος.Κοιτώντας κανείς τη σημερινή κοινωνία και συγκρίνοντας τους ανθρώπους εκείνης της εποχής με τους συγχρόνους νεοέλληνες ως προς το ήθος και το φρόνημα σίγουρα απογοητεύεται. Η σημερινή εικόνα είναι αποτέλεσμα της δημοκρατικής απαξίωσης κάθε μορφής αγωνιστικής δράσης, κάθε μορφής καλλιέργειας ενός ακλόνητου στρατιωτικού φρονήματος και εμφυσήσεως της αγάπης προς την πατρίδα.Από την άλλη πλευρά, εμείς οι Έλληνες εθνικιστές δεν έχουμε το δικαίωμα να πτοούμαστε. Μια παροιμία αναφέρει ότι όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι, τόσο πιο γρήγορα θα ξημερώσει. Ας προχωρήσουμε έχοντας ως οδηγούς μας μορφές σαν κι αυτή του Παύλου Μελά. Η Ελλάς διαθέτει αρκετούς ήρωες καθώς και σελίδες δόξης γραμμένες με χρυσά γράμματα, για να διαγράψει ιστορικά οποιοδήποτε έθνος, οποιαδήποτε φυλή κι οποιοδήποτε στράτό πέρασε ποτέ από αυτή τη γη. Έχοντας ως Υπέρμαχο Στρατηγό μας την Υπεραγία Θεοτόκο θα βαδίσουμε κάποια μέρα απελευθερωτές και θριαμβευτές συνάμα, εκεί που οι Θρύλοι συνυπάρχουν με την Ιστορία και την Πίστη. Απ' τη Μακεδονία μας στη Θράκη. Κι από 'κει ολοταχώς με τις ερπίστριες να ακούγονται μανιασμένες για την Πόλη των ονείρων μας...ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΟΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΝΕΚΡΟΣ ΘΑ ΤΙΜΗΣΕΙ Ο Π.Ε.Σ

Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος και με αφορμή τη συμπλήρωση 114 Ετών από τον θάνατο του μεγάλου Ήρωα του Μακεδονικού αγώνα Παύλου Μελά θα μεταβεί την Κυριακή 14 Οκτωβρίου στο χωριό που έχει ονομαστεί προς τιμήν του Παύλος Μελάς, πρώην Στάτιστα του νομού Καστοριάς θα γίνει ομιλία και κατάθεση Στεφάνου στην προτομή του Ήρωα που υπάρχει στην πλατεία του χωριού και στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί επίσκεψη στο σπίτι όπου έπεσε νεκρός, το οποίο σήμερα χρησιμοποιείτε ως Μουσείο από ιδιώτη και όχι από το προδοτικό κράτος. Όσοι επιθυμούν να παραστούν στην Εκδήλωση η να καταθέσουν Στεφάνι να επικοινωνήσουν με τον Πρόεδρο του Συνδέσμου μας στο τηλέφωνο 6973380812. 

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις ἐνδοξότερες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραμμένης με «Ἡρώων καὶ μαρτύρων αίμα», ἀνδραγαθίες και ολοκαυτώματα. Οι πρωταγωνιστές του προέρχονταν από ολόκληρο τον Ελληνισμό.   Ωστόσο, το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο γηγενής πληθυσμός της Μακεδονίας, ο οποίος όχι μόνο αγωνίστηκε αβοήθητος για τριάντα περίπου χρόνια να διαφυλάξει την ελληνικότητά του από τις διάφορες εχθρικές προπαγάνδες, αλλά και συμπαραστάθηκε με θέρμη και αποτελεσματικότητα στους Μακεδονομάχους που έσπευσαν από κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδος ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ στη Μακεδονία για να πάρουν μέρος στην ένοπλη φάση του Αγώνα, στα χρόνια 1904-1908.
     Η Μακεδονία όπως και η λοιπή Ελλάδα, γέφυρα ανάμεσα σε δύο ηπείρους και σε δύο θάλασσες, με τεράστια στρατηγική και πολιτική σημασία, όταν πια άρχισε να κλονίζεται η κυριαρχία της Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στην Χερσόνησο τοῦ Αἵμου, έγινε το μήλον της έριδος μεταξὺ των Μεγάλων Δυνάμεων.  Ιδιαίτερο όμως ενδιαφέρον έδειχνε η Ρωσία, η οποία αισθανόταν ζωτική την ανάγκη να βγει στη Μεσόγειο. Έτσι, από την εποχή της Αικατερίνης της Μεγάλης ακόμα, εξεγείροντας διαρκώς τους ομόδοξους Έλληνες επεδίωκε να τους θέσει υπό την κηδεμονία της, για να γίνει με αυτόν τον τρόπο ο φυσικός κληρονόμος του λεγομένου Βυζαντίου στὴν Χερσόνησο τοῦ Αἵμου και τη Μικρὰ Ασία.  Όμως μετά το 1856, η Ελλάδα ξέφυγε από τη σφαίρα επιρροής της.
     Ἔκτοτε η Ρωσία εστίασε τις προσπάθειές της στην εθνική αφύπνιση του σλαυικού στοιχείου της Βαλκανικής, με το οποίο εκτός από το ομόδοξο, τη συνέδεε θεωρητικὰ και το όμαιμον.  Μετά την κρατική αποκατάσταση των Σέρβων, η ρωσική εξωτερική πολιτική επικεντρώθηκε σταδιακά στην ενίσχυση της βουλγαρικής συνειδήσεως, στην αυτονομία της βουλγαρικής εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και στη δημιουργία βουλγαρικού κράτους. Χωρίς αμφιβολία, σημαντικότερο γεγονός στάθηκε το Σχίσμα της βουλγαρικής εκκλησίας το 1870, η οποία ονομάσθηκε πια Ἐξαρχία.
     Ἐν τῷ μεταξύ, στην από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γῆ τῆς Μακεδονίας, οι υπόδουλοι Έλληνες δεν είχαν πάψει να εκδηλώνουν την απόφασή τους να συμμεριστούν τη μοίρα του υπόλοιπου Ελληνισμού. Αυτό έδειξαν άλλωστε και οι αγώνες και οι θυσίες τους κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής, το 1821, με τον Εμμανουήλ Παπά καὶ τὸν Νικοτσάρα, και της κεντρικής και δυτικής Μακεδονίας, το 1822, με τον γερο-Καρατάσο, το Γάτσο, το Ζαφειράκη και τον καπετὰν Διαμαντή. Το ίδιο συνέβη και με τις απελευθερωτικές προσπάθειες στη Μακεδονία κατά τον 19ο αιώνα, όπως π.χ. η επαναστατική κίνηση στη Χαλκιδική το 1854 και στην περιοχή του Ολύμπου το 1878. Ἐν τούτοις, παρά τις προσπάθειες αυτές, η Μακεδονία παρέμεινε υπόδουλη.
     Αλλά η δημιουργία της βουλγαρικής Εξαρχίας αποτέλεσε τη βάση για την προβολή των βουλγαρικών διεκδικήσεων και στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο, διεκδικήσεων που οξύνθηκαν κυρίως μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής Ηγεμονίας, το 1878. Η βουλγαρική προπαγάνδα από εξαρχικούς δασκάλους και ιερείς στα μακεδονικά χωριά απέβλεπε στην ισχυροποίηση των βουλγαρικών θέσεων στην Μακεδονία. Γιατί τα χρόνια εκείνα οι διακρίσεις των πληθυσμών στη νευραλγική αυτή περιοχή των Βαλκανίων δεν γίνονταν με βάση την εθνική τους ταυτότητα, αλλά τη θρησκευτική τους επιλογή.  Εξαρχικός ή Σχισματικός σήμαινε Βούλγαρος και Πατριαρχικός ή Ορθόδοξος σήμαινε Έλληνας.
     Για πάνω από τριάντα χρόνια ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της Μακεδονίας, με μοναδικά όπλα το σχολείο και την εκκλησία (τα οποία ο ίδιος συντηρούσε), πάλεψε για να μην αποκοπεί από τις ρίζες του, την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό. Ο ιερέας και ο δάσκαλος αναδείχθηκαν στα χρόνια εκείνα τα ισχυρότερα στηρίγματα του χειμαζόμενου Γένους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα αποτελέσματα της βουλγαρικής προπαγάνδας. Οι Μακεδόνες, ελληνόφωνοι και σλαβόφωνοι, έμειναν με πείσμα προσκολλημένοι στο Πατριαρχείο, διατηρώντας γρηγορούσα την ελληνική τους εθνική συνείδηση. Γι’ αυτό και οι σλαβόφωνοι εξαιτίας της φανατικής τους προσήλωσης στην ελληνική ιδέα ονομάστηκαν από τους Βουλγάρους προπαγανδιστὲς Γραικομάνοι, δηλαδή μανιακοί Έλληνες.
     Ὅταν οι Βούλγαροι διαπίστωσαν, ότι δεν μπορούσαν να επιβληθούν με ειρηνικά μέσα, σταδιακά, από το 1895 και εξής, πέρασαν στη βία των όπλων, ἐξαπέστειλαν τοὺς κομιτατζῆδες. Η στροφή αυτή έγινε ὑπὸ το αδιάφορο βλέμμα των Τούρκων, που ἐφήρμοζαν την πολιτική του “διαίρει και βασίλευε”. Τέλος, τον Ιούλιο του 1903, στην περιοχή της βορειδυτικής Μακεδονίας, οἱ Βούλγαροι κήρυξαν την ψευτο-εξέγερση του Ίλιντεν (τῆς ἡμέρας τοῦ Προφήτη Ἠλία στὰ βουλγαρικά), για να προβάλουν δήθεν το Μακεδονικό Ζήτημα στην Ευρώπη, αλλά με απώτερο σκοπό να ενσωματώσουν τη Μακεδονία στο βουλγαρικό κράτος, με την ίδια μέθοδο που είχαν προσαρτήσει, λίγα χρόνια πρωτύτερα (1885) την Ανατολική Ρωμυλία. Επιλεγμένοι τους στόχοι υπήρξαν τα ελληνικὰ βλαχοχώρια Κλεισοῦρα Καστοριᾶς, Κρούσοβο Πελαγονίας (στὰ σημερινὰ Σκόπια) και Νυμφαίο Φλωρίνης, τα οποία, αν καταλαμβάνονταν θα παρέλυε –πίστευαν οι Βούλγαροι- κάθε μορφής αντίσταση. Αλλά οι Τούρκοι σύντομα πέρασαν στην αντεπίθεση και έτσι η επανάσταση του Ίλιντεν έσβησε σαν πυροτέχνημα. Τραγικά θύματά της, ωστόσο, υπήρξαν κυρίως οι Έλληνες, που σφυροκοπήθηκαν άγρια πρῶτα από τους Βουλγάρους και ἔπειτα από τους Τούρκους.
     Όμως, παρά την αποτυχία της ψευδοεπανάστασης του Ίλιντεν, η Μακεδονία είχε κατακλυστεί από βουλγαρικά σώματα κομιτατζήδων. Ο Ελληνισμός μάτωνε ἀπὸ τὶς λίμνες τοῦ Βίτσι μέχρι τὸν Ἁλιάκμονα.  Ὅποιοι δὲν ζητοῦσαν «αὐτοβούλως» Βούλγαρο παππᾶ καὶ δάσκαλο, σφάζονταν. Και τότε το θαύμα έγινε. Από τα σπλάγχνα του μαρτυρικού λαού της Δυτικής Μακεδονίας, που του είχαν σωθεί όλα τα αποθέματα καρτερίας, ξεπήδησε η αντιστασιακή φλόγα. Πρωτοπόροι στον Αγώνα στάθηκαν ο Ίων Δραγούμης, γραμματέας του ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι, και ο Μητροπολίτης Καστοριᾶς Γερμανός Καραβαγγέλης. Από το 1902 ο Ίων Δραγούμης κατηχούσε, εμψύχωνε, όριζε διοικητικές επιτροπές σε πόλεις και χωριά και οργάνωσε τη “Μακεδονική Άμυνα” στην περιοχή Μοναστηρίου (βουλγαριστὶ Μπίτολα, στὰ σημερινὰ Σκόπια). Ο Καστορίας Γερμανὸς από τη δική του πλευρά συγκρότησε τα πρώτα αντάρτικα σώματα Δυτικομακεδόνων ενόπλων, με αρχηγούς τον καπετὰν Κώττα από τη Ρούλια και το Βαγγέλη Στρεμπενιώτη (ἀπὸ τὰ Ἀσπρόγεια Φλωρίνης).  Ὁ Ἀρχάγγελος τῶν Κορεστίων, μὲ ὅπλο Μάνλιχερ στὸν ὦμο, βαρὺ πιστόλι Μάουζερ καὶ μαχαίρι στὴν μέση, λάτρης τῆς σκοποβολῆς, παραλλαγμένος καὶ ἔφιππος στὸ ἀραβικὸ ἄλογό του, διέτρεχε τὴν περιφέρειά του, προσπαθῶντας μὲ τὸ καλό, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ζόρι ἂν χρειαζόταν, νὰ ἐπαναφέρῃ τὰ χωριὰ στὸ Πατριαρχεῖο.  Οἱ δεσμοὶ ποὺ δημιούργησε μὲ τοὺς ντόπιους ἦταν ἀκατάλυτοι.  Τέτοιους Μητροπολῖτες θέλει ὁ λαός!
     Αλλά και η κοιμισμένη ως τότε Αθήνα αφυπνίστηκε. Την Ἄνοιξι του 1904 στάλθηκαν μυστικά στη Μακεδονία τέσσερις παράξενοι ζωέμποροι. Στην πραγματικότητα ήταν αξιωματικοί του ελληνικού στρατού. Ανάμεσά τους και ο Παύλος Μελάς, με το ψευδώνυμο Πέτρος Δέδες. Ο Μελάς ξαναγύρισε στη Μακεδονία τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου με δικό του αντάρτικο σώμα, ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονομάτων των δύο παιδιών του. Οι Μακεδόνες τον δέχθηκαν σαν ελευθερωτή. Ο λαός σιγά–σιγά αναθάρρησε. Και όταν στις 13 Οκτωβρίου του 1904 το βόλι τον έρριξε νεκρό στη Στάτιστα (σημ. Μελάς), έγινε εθνικό σύμβολο και πέρασε σαν ήρωας στην αιωνιότητα. Γιατί ο θάνατός του, αντί να αποθαρρύνει, θέριεψε τον Αγώνα. Τότε, από κάθε μεριά της ελληνικής γης, από τη Βόρειο Ήπειρο ως την Πελοπόννησο, τὴν Κρήτη και την Κύπρο, άρχισαν να καταφθάνουν γενναίοι Μακεδονομάχοι, που αποθανατίστηκαν με τα θρυλικά πλέον ψευδώνυμά τους: Bάρδας, Ακρίτας, Μπούας, Κόρακας, Ἄγρας και άλλοι. Οι Μακεδόνες καπετάνιοι –Νταλίπης, Πύρζας, Γιαγκλής, Κύρου, Μίγγας, Κουκουτέγος- τους δέχθηκαν με ενθουσιασμό και συνεργάστηκαν στενά μαζί τους.
Παράλληλα στην Αθήνα το Μακεδονικό Κομιτάτο, στελεχωμένο από άνδρες όπως ο Στέφανος Δραγούμης καὶ ο Δημήτριος Καλαποθάκης, προσπάθησε να διαφωτίσει την ελλαδική και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για όσα συνέβαιναν στην Μακεδονία και για τους κινδύνους του Ελληνισμού.  Καθοριστική υπήρξε η συμβολή στον Αγώνα και των αμάχων Μακεδόνων όλων των ηλικιών, των φύλων και των κοινωνικών τάξεων. Χωρικές ζύμωναν το ψωμί των Μακεδονομάχων, έπλεναν τα ρούχα τους και έδεναν τις πληγές τους. Στις πόλεις επιτροπές κυριών, οργανωμένες σε φιλόπτωχα σωματεία συγκέντρωναν εφόδια. Απλοί χωρικοί ἀλλὰ καὶ παιδιὰ μετέφεραν κρυφά οπλισμό και πληροφορίες. Γιατροί, σιδηροδρομικοί, έμποροι, εργοστασιάρχες, εργάτες, μεγάλοι καὶ ἀλλὰ καὶ νήπια, στὶς πόλεις καὶ στὴν ὕπαιθρο, ο καθένας από την έπαλξή του, βοήθησαν με όλες τους τις δυνάμεις τον Αγώνα.
     Και φυσικά, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η παρουσία των μητροπολιτῶν καὶ ιερέων, των δασκάλων και των διδασκαλισσών, γι’ αυτό και βρίσκονταν αδιάκοπα στο στόχαστρο του εχθρού.  [Ὅσα ἐνδεικτικὰ περιγράφει ἡ Πηνελόπη Δέλτα στὸ βιβλίο της «Στὰ μυστικὰ τοῦ Βάλτου» ἀναφέρονται σὲ πραγματικὰ γεγονότα, ποὺ ἔλαβαν χώρα στὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴν ἀποξηραμένη σήμερα λίμνη τῶν Γιαννιτσῶν, ὅπου ἐνέδρευαν οἱ ἔνοπλες συμμορίες τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων, ποὺ τρομοκρατοῦσαν τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό.]
     Τέσσερα χρόνια κράτησε ο ένοπλος Μακεδονικός αγώνας. Έγιναν πολλές αιματηρές συγκρούσεις και αναρίθμητοι υπήρξαν οι μάρτυρες και οι ήρωες. Σὲ 2.000 χιλιάδες περίπου ὑπολογίζονται οἱ Ἕλληνες νεκροὶ Μακεδονομάχοι καὶ σὲ 4.000 οἱ Βούλγαροι κομιτατζῆδες.  Τελικά, το 1908, η επανάσταση των Νεοτούρκων, παράλληλα με την παραχώρηση συντάγματος, έδωσε στὰ χαρτιὰ αμνηστεία στους εμπολέμους και υποσχέθηκε ισονομία και ισοπολιτεία σε όλες τις εθνότητες του Οθωμανικού Κράτους. Έτσι, οι Βούλγαροι βρήκαν τρόπο να αποσυρθούν από την Μακεδονία χωρίς να παραδεχθούν φανερά την συντριβή τους.  Δὲν ἔμεινε ἐνορία, πόλη ἢ χωριὸ ὄχι μόνον στὴν μέχρι σήμερα ἀπελευθερωμένη Μακεδονία, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὸ κομμάτι τῆς Μακεδονίας ποὺ κατέχουν σήμερα οἱ Σκοπιανοὶ ἀπόγονοι τῶν κομιτατζήδων, ποὺ νὰ μὴ στοιχηθῇ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, διατρανώνοντας τὴν 100% ἐλληνική ταὐτότητά του.
     Όμως οι Νεότουρκοι ντονμέδες, εκδικήθηκαν τοὺς Μακεδονομάχους καὶ προσπάθησαν μὲ κάθε μέσο νὰ τοὺς δολοφονήσουν.  Ἀκολούθησαν δὲ σκληρή πολιτική ἐθνοκαθάρσεων, που τελικά οδήγησε στη σύναψη συμμαχίας (ἄλλο πρᾶγμα ἡ συμμαχία, ἄλλο ἡ φιλία!) ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς των Ελλήνων, Σέρβων, Βουλγάρων και Μαυροβουνίων, οι οποίοι, τον Οκτώβριο του 1912, κήρυξαν επιτέλους τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.
     Τυπικά, ο Μακεδονικός Αγώνας είχε τερματιστεί και το Μακεδονικό Ζήτημα φάνηκε πως επιτέλους είχε κλείσει. Η ψυχρότητα με τη Βουλγαρία διατηρήθηκε βέβαια αρκετά χρόνια, αλλά φάνηκε πως υποχώρησε.  Το κακό όμως είχε ξεκινήσει.  Οἱ Ρῶσσοι καὶ οἱ Βούλγαροι εἶχαν δηλητηριάσει μὲ τὴν προπαγάνδα τους δύο ὁλόκληρες γενηὲς ἀνθρώπων.  Πλήρωσαν βέβαια γιὰ τ’ ἀνομήματά τους, με τον κομμουνισμό που είχαν για 73 και 45 χρόνια αντιστοίχως.
     Το Μακεδονικό Ζήτημα αναζωπυρώθηκε και πάλι μετά την ίδρυση της κατ’ ὄνομα μὲν «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», στὴν οὐσία δὲ ἐπαρχίας τῆς της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας και δημιούργημα του κομμουνιστή δικτάτορα Γιόζιπ Τίτο, άρχισε να εμφανίζεται από το 1944 ως κληρονόμος των ιστορικών παραδόσεων, ελληνικών, σερβικών και βουλγαρικών, ολόκληρου του μακεδονικού γεωγραφικού χώρου. Στο διάστημα που μεσολάβησε ως τις μέρες μας, τα γεγονότα διαστρεβλώθηκαν κατάλληλα, ώστε να εμφανίζεται σήμερα ένα ξεχωριστό “Μακεδονικό” Έθνος, με ιστορία αιώνων.  Κατά τη διαδικασία αυτή, κεφάλαια της ελληνικής, της σερβικής και βουλγαρικής ιστορίας (αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης) πλαστογραφήθηκαν, παραποιήθηκαν και αναβαπτίσθηκαν “μακεδονικά”. Το τοπικό βουλγαροφανές ιδίωμα, ανασυντάχθηκε και ονομάστηκε “μακεδονική γλώσσα”. Τὴν περίοδο τοῦ συμμοριτοπολέμου 1944-1949, βρέθηκαν δυστυχῶς καὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι χάριν τῆς διεστραμμένης κομμουνιστικῆς θεωρίας, προθυμοποιήθηκαν νὰ στρέψουν τὰ ὅπλα κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔστερξαν νὰ ἀποσχισθῇ ἡ Μακεδονία.  Γιὰ τὰ ἐγκλήματα αὐτά, τὸ ΚΚΕ καὶ οἱ ἐπίγονοί του σημερινοὶ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ καὶ λοιποὶ ἐθνομηδενιστὲς οὐδέποτε μετενόησαν οὔτε ζήτησαν συγγνώμη.
     Το σημαντικότερο δὲ δημιούργημα των Σκοπίων εἶναι η αριστοτεχνική προπαγανδιστική εκστρατεία, την οποία εξαπέλυσαν διεθνώς για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Βέβαια, η επιχειρηματολογία τους βρίσκει έδαφος μόνον εκεί, όπου επικρατεί η ιστορική άγνοια. Γιατί, για όσους έστω και στοιχειωδώς γνωρίζουν τα γεγονότα είναι ξεκαθαρισμένο, ότι η ιστορία της Μακεδονίας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος διέδωσε στα πέρατα του κόσμου την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, γιατί ήταν Έλληνας. Τα αρχαία μάρμαρα που αποκαλύπτει η προγονική γη των Μακεδόνων, με τις ελληνικές επιγραφές και ονόματα, είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Οἱ Θεσσαλονικεῖς Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, οἱ φωτιστὲς τῶν Σλαύων, ἦσαν καὶ αὐτοὶ Ἕλληνες, ὅπως ὅλοι οἱ Μακεδόνες.  Οι βυζαντινές εκκλησίες, με τις ελληνικές επιγραφές, διάσπαρτες σε ολόκληρη τη νότια βαλκανική, υπενθυμίζουν το ελληνορθόδοξο ιστορικό της παρελθόν. Αλλά και στα νεότερα χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων Μακεδόνων, όπως άλλωστε και άλλων δίγλωσσων Μακεδόνων, αποδείχθηκε στην πορεία των γεγονότων του 20ου αιώνα φανατικά ελληνικό.
     Άλλωστε, όταν στα 1912 τα εθνικά προβλήματα στα Βαλκάνια βρίσκονταν σε έξαρση και οι λαοί συμμαχούσαν για να ἀποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό, το λεγόμενο “Μακεδονικό Έθνος” ήταν ανύπαρκτο (μιᾶς καὶ την εποχή εκείνη δεν είχε ακόμη χαλκευθεί από τους πλαστογράφους της ιστορίας). Γι’ αυτό και καμιά ιστορική μαρτυρία γι’ αυτό δεν χρονολογείται πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
Σήμερα ὑπάρχουν –φεῦ!– στὴν κυβέρνησι καὶ τὴν ἀντιπολίτευσι ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν τὸ θράσος νὰ λέγωνται πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι δέχονται νὰ παραχωρήσουν τὸν ὅρο Μακεδονία μὲ προδοτικὴ σύνθετη ὀνομασία στοὺς μεταλλαγμένους Βουλγάρους, τοὺς νεο-κομιτατζῆδες τῶν Σκοπίων.  Δὲν θὰ τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε.  Δὲν τὸ θέλουν οἱ Μακεδονομάχοι μας.  Δὲν τὸ θέλει οὔτε ὁ δίκαιος Τριαδικός Θεός μας.
     Καθὼς τιμᾶμε τὴν θυσία του Παύλου Μελᾶ καὶ ὅλους τοὺς ἐπώνυμους καὶ ἀνώνυμους Μακεδονομάχους, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ἦταν προπάπποι μας, ἂς θυμώμαστε καὶ τὸ διπλό μᾶς χρέος, στοὺς προγόνους καὶ τοὺς ἀπογόνους μας, ὅπως το καταγράφει ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς:
«Γνῶμες, καρδιές, ὅσοι Ἕλληνες, ὅτι εἶστε μὴν ξεχνᾶτε,
δὲν εἶστε ἀπὸ τὰ χέρια σας μονάχα, ὄχι.
Χρωστᾶτε καὶ σὲ ὅσους ἦρθαν, πέρασαν, θὰ ᾿ρθοῦνε, θὰ περάσουν.
Κριτές, θὰ μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί…».

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 187 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Σήμερα συμπληρώνονται 187 έτη από την ημέρα (+27 Σεπτεμβρίου 1831) που ο αείμνηστος Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας έπεφτε νεκρός, δολοφονημένος από ελληνικά, δυστυχώς, χέρια ένεκεν διχόνοιας και προσωπικών παθών, χωρίς να αποκλείεται καθόλου και ο δάκτυλος ξένων, ανθελληνικών δυνάμεων.  Οι Έλληνες θυμούνται τον γενναίο εθνικό Κυβερνήτη, μεγάλο πολιτικό άνδρα και ευεργέτη του Γένους με σέβας και τιμούν την μνήμη του ευλαβικά.     Πρόκειται για τον άνθρωπο που σπούδασε την Ιατρική και θεωρητικές επιστήμες (φιλολογία, φιλοσοφία) στο εξωτερικό (Πάδουα) αφ’ ου η Οθωμανική Διοίκηση  (έτσι αποκαλούν την μαύρη σκλαβιά της τουρκοκρατίας η Ρεπούση και οι συνοδοιπόροι της) δεν διέθετε κανένα πανεπιστήμιο, αλλά ως γνήσιος Έλληνας ποτέ δεν περιφρόνησε την υπόδουλη Πατρίδα του θαμπωμένος από τα δήθεν φώτα της Εσπερίας.     Πρόκειται για τον διπλωμάτη, ο οποίος είτε ως πρέσβυς είτε ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσσίας είτε ως Κυβερνήτης της Ελλάδος, δεν καταδέχθηκε ποτέ να ξεπουλήσει την εθνική ταυτότητα, την κληρονομιά και τα δίκαια των Ελλήνων, χάριν κάποιας ανέντιμης ψευδεπίγραφης ειρήνης.        Ήταν ο πλούσιος που δεν δίστασε να θυσιάσει την κοινωνική αίγλη και την χλιδή που του προσέφερε η θέση του δίπλα στον Ρώσσο Τσάρο, για να ωφελήσει την Επανάσταση, που φυτοζωούσε.       Ήταν ο ακέραιος πατριώτης, που όχι μόνον δεν σπατάλησε το δημόσιο χρήμα (για διασπάθιση ούτε κατά διάνοιαν δεν μπορεί να γίνεται λόγος), αλλ’ απεναντίας εργάσθηκε αμισθί για την συγκρότηση κράτους.       Ήταν ο πιστός ευσυνείδητος Χριστιανός, ο οποίος εκκλησιαζόταν κάθε μέρα, πάσχιζε μέχρι εξαντλήσεως για τα ορφανά τέκνα και τους αναπήρους του Αγώνα και δεν δίστασε να διατάξει την παύση κάθε μασωνικής δραστηριότητος, καθ΄ όσον γνώριζε καλά πόσο επιζήμιοι για τον λαό και το έθνος είναι οι άνθρωποι αυτοί που πούλησαν την πίστη των πατέρων τους, για ν’ αποκομίσουν εφήμερα υλικά οφέλη και αξιώματα μέσα από το σιωνιστικό κατασκεύασμα του τεκτονισμού.     Οι συγκρίσεις με τους σημερινούς πολιτικούς είναι θλιβερές.  Εκείνος παρέλαβε στάχτες και ανέστησε κράτος με τακτικό Στρατό (επί των ημερών του ιδρύθηκε η Σχολή Ευελπίδων), διοίκηση και εθνική οικονομία, σχολεία και δικαστήρια.  Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξε τον ωραίο μύθο του Φοίνικα, του πτηνού που αναγεννάται από την τέφρα του, για να ονομάσει το πρώτο νόμισμα του νεοσύστατου κράτους, που παρίστανε αυτό ακριβώς το θέμα.  Οι τωρινοί ταγοί «μας», εδώ και χρόνια κατέστρεψαν την εθνική οικονομία, κατέκλεψαν τα ταμεία, μας χρέωσαν σε τοκογλύφους για να έχουν τις προμήθειές τους από τις άνομες αγορές.  Προσκυνούν τον αντίχριστο στις λέσχες Bilderberg και τους διαδρόμους της Σαηεντολογίας.  Διαβάλλουν τους Έλληνες και τον πολιτισμό μας και αφήνουν τους άρπαγες απατεώνες να νοσφίζονται τα ονόματα και τα σύμβολά μας, γέμισαν την Πατρίδα από στίφη βαρβάρων λαθρο-εποίκων, δεν τολμούν δε ν’ αρθρώσουν λέξη για τους αλύτρωτους αδελφούς μας στην Βόρειο Ήπειρο και την Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο ούτε για την κατεχόμενη Κύπρο.  Αν είχαν ως πρότυπο τον ενάρετο Εθνικό Κυβερνήτη, η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική.     Άλλοι, πάλι, δήθεν αντίπαλοι των δοσιλόγων, είναι ωστόσο πρόθυμοι να χτυπήσουν μέχρι θανάτου Έλληνες εθνικιστές και πατριώτες ή θεωρούν ότι έχουμε την πολυτέλεια αδελφοκτόνου σπαραγμού, αφήνοντας τους εχθρούς του ελληνισμού να αλωνίζουν.     Ο Πατριωτικός Ελληνικός Σύνδεσμος (Π.Ε.Σ.) ΕΛΛΗΝΟΚΡΑΤΕΙΝ  προβάλλει τον Ιωάννη Καποδίστρια ως απόδειξη ότι μπορούν να υπάρξουν άξιοι ηγέτες, αρκεί να είναι εμπνευσμένοι από τα ιδανικά της Πίστεως και του Γένους μας και όχι βεβαίως από αλλότρια, εισαγόμενα κακέκτυπα.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Μέλη του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου από Λάρισα και Λαμία έδωσαν το παρών το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου στις Θερμοπύλες στην Εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργάνωσε η Ελληνική Σοσιαλιστική Αντίσταση ( Ε.Σ.Α ) για το ξεπούλημα που ετοιμάζουν οι Δοσίλογοι του ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ των αρχαίων μνημείων και όλων των Αρχαιολογικών χώρων αφού ύστερα από εντολή των Δανειστών όλοι η περιουσία της Ελλάδος πήγε στο υπερταμείο μεταξύ αυτών και ο αρχαιολογικός χώρος των Θερμοπυλών.Στην Εκδήλωση μεταξύ άλλων η οποία έγινε μπροστά στο άγαλμα του Λεωνίδα το παρών έδωσαν το Πελοποννησιακό Ίδρυμα εθνοφυλετικών μελετών και η Απέλα.


Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΤΟ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΔΟΥΛΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΠΑΡΩΝ Ο Π.Ε.Σ.


Μέλη και φίλοι του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου (Π.Ε.Σ.) «Ελληνοκρατείν» έδωσαν δυναμικό παρών το εσπέρας του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου 2018, ανήμερα του Γενεσίου της προστάτιδος του Γένους Θεοτόκου, στην Θεσσαλονίκη, στο Συλλαλητήριο που διοργάνωσαν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου και οι Επιτροπές Αγώνα για την Μακεδονία, εναντίον της κυβερνήσεως δοσιλόγων στους αμερικανοσιωνιστές.  Το συλλαλητήριο ήταν μια βροντερή απάντηση στην προκλητική παρουσία του ανεπιθύμητου προδότη της Μακεδονίας και ολοκλήρου της Ελλάδος Αλέξη Τσίπρα στο Συνεδριακό Κέντρο «Ιωάννης Βελλίδης» για τα εγκαίνια της πάλαι ποτέ αξιολόγου Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (Δ.Ε.Θ.).
Χιλιάδες κόσμου όλων των ηλικιών, οικογένειες ολόκληρες, κλήρος και λαός, μοναχοί και λαϊκοί, χριστιανικά πατριωτικά σωματεία και  μεμονωμένοι Πατριώτες – Εθνικιστές συνέρρευσαν στην παραλία και περικύκλωσαν τους δρόμους γύρω από την Έκθεση και το Βελλίδειο.  Τα πλήθη έφταναν μέχρι το το Μακεδονία Palace και το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Οι πάντες αψήφησαν την προηγηθείσα πολυήμερη προπαγάνδα εκφοβισμού των καθεστωτικών κρατικών και ιδιωτικών βοθροκάναλων.  Δεν δείλιασαν από τις 3.500 και πλέον πάνοπλους πραιτωριανούς της «Ελληνικής» Αστυνομίας και τους αγνώστου αριθμού χωροφύλακες και πράκτορες των ΗΠΑ (FBI, CIA).  Μετρήσαμε δεκάδες οπλισμένους σαν αστακούς Αμερικανούς αστυνομικούς.  Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία για την εθνικότητά τους, δεδομένου ότι κάποιοι εξ αυτών που παρατάχθηκαν μαζί με τα ΜΑΤ μπροστά στο Βελλίδειο και το Δημαρχείο της ατυχούς Θεσσαλονίκης μας ήταν Μαύροι. Ο παλμός, ο ένδικος ζήλος και το έλλογον πάθος του κόσμου κυρίως εναντίον της προδοσίας της Μακεδονίας μας και του ξεπουλήματος της Ελλάδος μας εν γένει ήταν πρωτοφανή και ανεπανάληπτα. 
Το μισελληνικό καθεστώς των κατσαπλιάδων τρόμαξε τόσο πολύ από τον όγκο και την ζέση των συγκεντρωθέντων, που προέβη σε κινήσεις πανικού.  Ο αρχηγός της συμμορίας των μπολσεβίκων Τσίπρας και ο όμοιός του κυβερνητικός εταίρος του Πάνος Καμμένος έφθασαν στις 8 στο Βελλίδειο, μία ώρα αργότερα από την αρχικά προγραμματισμένη, αφού πρώτα έγινε παντελώς απρόκλητη εκτεταμένη χρήση χημικών.  Τα όσα συνέβησαν φαντάζουν απίστευτα.  Οι ειδήμονες μιλάνε για τόννους χημικών που έκαναν αποπνικτική την ατμόσφαιρα, όταν, σε αντίθεση με τα επεισόδια που προκαλούν εδώ και δεκαετίες οι αναρχο-άπλυτοι, από την πλευρά των Πατριωτών Διαδηλωτών δεν ρίχτηκε ούτε πετραδάκι, ούτε μισή μολότωφ!  Οι δυνάμεις καταστολής έδρασαν κυριολεκτικά σαν δυνάμεις κατοχής.  Οι βομβίδες κρότου-λάμψεως και τα δακρυγόνα έπεσαν βροχή, από κοντινή απόσταση (1-2) μέτρων, κατά πρόσωπο, σε παιδάκια ηλικίας 5-8 ετών.  Ένας ασυνείδητος κακούργος ματατζής έβαλε προς την κοιλίτσα ενός μικρού παιδιού που κρατούσε στην αγκαλιά ο πατέρας του.   Και το παιδάκι πήρε φωτιά, που έσπευσαν οι συνάδελφοι του δράστη να σβήσουν με πυροσβεστήρα! Φαίνεται αισθάνθηκε απειλή από ένα άοπλο, ακάλυπτο πατέρα και ένα νήπιο!  Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι με τα παιδιά από το χέρι, καίτοι αιφνιδιάστηκαν, χωρίς να έχουν μάσκες οξυγόνου και... φαρμακευτικά προϊόντα, αυτοί οι Νοικοκύρηδες που κάποιοι αποκαλούν ειρωνικά «αστούληδες», δεν έκαναν πίσω.  Αποτραβήχτηκαν προσωρινά μέχρι να καθαρίσει λίγο η ατμόσφαιρα και επανήλθαν, ανεβαίνοντας την οδό Βασιλίσσης Σοφίας («εθνικής αμύνης») προς την ΧΑΝΘ.  Νέοι, γέροι και παιδιά του Δημοτικού ακόμα, στον Β΄ Μακεδονικό Αγώνα, που δυναμώνει και θα είναι συν Θεώ νικηφόρος, όπως και ο Πρώτος.  Μόνον κατά τις 9:15, όταν η ομιλία του δοσιλόγου είχε ήδη ολοκληρωθεί και ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί, οι θρασύδειλοι πραιτωριανοί προέβησαν σε νέο, τρισχειρότερο γύρο ρίψεως χημικών.  Τα ΜΑΤ κατέβηκαν τρέχοντας και έρριψαν αδιακρίτως σπραίυ πιπεριού μέχρι το Βασιλικό Θέατρο, τον Λευκό Πύργο, την Προξένου Κορομηλά δίπλα στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, μόνο και μόνο για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο.  Συνένοχη για την πέραν πάσης λογικής, εσκεμμένη ρίψη χημικών κατά αόπλων, αθώων πολιτών η γκαβή με το καντάρι που ακούει στο όνομα της Θέμιδος.
Οι μάσκες έπεσαν.  Ο άλλοτε Μακεδονομάχος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, αντί να είναι με τον λαό του Θεού, με το πλήρωμα της Εκκλησίας, που βρισκόταν έξω από το Βελλίδειο και στις οδούς και τις πλατείες, προετίμησε να τελέσει ο ίδιος τον αγιασμό παρουσία των αθέων και απάτριδων μητραλοιών δοσιλόγων. Οι αριστεροί, ομιλούντες άλλοτε για αμερικανοκίνητη χούντα και φωνασκούντες «φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι» έγιναν η πλέον αμερικανόδουλη κυβέρνηση της οικουμένης.  Αυτοί που έκαιγαν αμερικανικές σημαίες πλημμύρισαν την Έκθεση και την Θεσσαλονίκη με την αστερόεσσα, δίνοντας από την προηγουμένη δουλικά τα διαπιστευτήριά τους στον εσχατόγηρο υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ Wilbur Ross.  Για τον ψευτοπατριώτη Καμμένο ό,τι και να γράψουμε περισσεύει.  Για τριάκοντα αργύρια (την υπουργική καρέκλα), στηρίζει την κυβέρνηση που δίνει γη και ύδωρ στους νεοκομιτατζήδες γυφτο-βουλγάρους των Σκοπίων.
Να το βάλουν όμως καλά στο μυαλό τους οι μπολσεβίκοι και οι ομόσταβλοι συνοδοιπόροι τους: Το όνομα Μακεδονία είναι η ψυχή και μας ανήκει.  Τα φληναφήματα του μπολσεβίκου Κοτζιά ότι έτσι ονομάζει τους αρκουδιαραίους όλη η οικουμένη, εκτός του ότι είναι ψέμμα, και αλήθεια να ήταν, δεν θα είχε καμμία αξία.  Οι Έλληνες είμαστε οι γνήσιοι και αποκλειστικοί κληρονόμοι κάθε τινός μακεδονικού.  Και οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους εν Πρέσπαις γενιτσάρους και τους συνθετονομασίτες της αντιπολιτεύσεως ΔΕΝ υπογράψαμε την παράδοση του ονόματος και της ταυτότητός μας.  Η προδοσία ΔΕΝ θα περάσει._

ΤΣΙΠΡΑ, ΠΡΟΔΟΤΗ, ΙΟΥΔΑ ΙΣΚΑΡΙΩΤΗ.
ΓΕΡΑ, ΓΕΡΑ, ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΑ
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ




ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΡΜΠΙΑΝΗ ΓΡΑΜΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΠΑΡΩΝ Ο Π.Ε.Σ.


Μέλη του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου (Π.Ε.Σ.) «Ελληνοκρατείν», με επί κεφαλής τον πρόεδρο Αστέριο Χάμο, επ’ ευκαιρία της Νίκης του Εθνικού μας Στρατού και της συντριβής των κομμουνιστοσυμμοριτών, έδωσαν και εφέτος το παρών στις εκδηλώσεις μνήμης που οργανώνει η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (Ε.Α.Α.Σ.) Ν. Ιωαννίνων.
Πλήθος κόσμου προσήλθε στην Βούρμπιανη Γράμμου για τον επίσημο φετεινό εορτασμό, ο οποίος γίνεται εκ περιτροπής κατ΄ έτος στον Γράμμο και το Βέρνον (Βίτσι).  Αρχικά ετελέσθη Όρθρος, αρχιερατική Θεία Λειτουργία, Δοξολογία και αρχιερατικό Μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου του χωριού χοροστατούντος και λειτουργούντος, αντιστοίχως, του Αξίου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέα.  Ακολούθως, εψάλη τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πεσόντων Γραμμομάχων υπό του Μητροπολίτου στο παρακείμενο Ηρώο του χωριού, που βρίσκεται στον αύλειο χώρο της εκκλησίας.  Η εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας πραγματοποιήθηκε από τον Υπτγο ε.α. Κωνσταντίνο Νταλάκο.  Σύντομη ομιλία πραγματοποίησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ.κ. Ανδρέας και ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από εκπροσώπους των παρισταμένων Σωματείων.  Τον στέφανο του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου κατέθεσε ο πρόεδρος Αστέριος Χάμος.  Η εκδήλωση έκλεισε με τον Εθνικό Ύμνο._